Tag Archives: เรื่องเล่าlol

แดนอเวจีเบื้องหน้า

มันเป็นเมืองที่ไม่มีการเคลื่อนไหว ไม่มีชีวิตชีวา อย่างกับจะถูกทะเลทรายกลืนรับประทานไม่ได้ต่างอะไรจากเมืองอื่นที่อยู่ห่างจากรางรถไฟมาด้านใต้ไกลขนาดนี้ เรานึกออกว่ามันเคยเป็นเมืองที่งดงามอย่างยิ่งจริงๆในสมัยที่การขยายดินแดนครั้งใหญ่ แต่ว่าเดี๋ยวนี้เกือบจะไม่มีอะไรเหลือนอกเหนือจากร้านเหล้าแห่งหนึ่งที่เลอะเทอะเกรอะกรังแล้วก็บ้านช่องปริมาณถือมือที่ทรุด บริเวณใบหน้าประชาชนดูไม่สดใสและก็หมองคล้ำหม่นหมองอมทุกข์—พวกเขามองเราด้วยหวังว่าจะมีแนวทางสู่การรอคอยดพ้น แต่ว่าเราไม่ใช่เทวทูตโดยแท้จริง และไม่อาจจะส่งผลให้คำภาวนาของพวกเขาเป็นจริงได้

เรายังไม่แน่ใจว่าเมืองนี้จะทนภาวะความมืดมนมิดที่เขตแดนได้นานเท่าไร หรือจะยังคงรอคอยต้อนรับเราอยู่นี้เมื่อเรากลับมาหรือเปล่า จะอย่างไรก็ดี เราจำต้องรีบไปต่อ

สล็อตออนไลน์

จุดมุ่งหมายของเราอยู่ทางทิศตะวันออก ซึ่งปกคลุมด้วยเงาของซุ้มหินทรายและก็ความกันดารที่ครอบคลุมพื้นที่เป็นระยะทางหลายไมล์ ไร้คนสติดีใครจะมาตั้งหลักแหล่งอยู่ภายในเขตพื้นที่แบบนี้ซึ่งเป็นภัยแล้วก็อันตรายต่อการดำรงชีพแม้กระทั้งสำหรับคนที่เตรียมความพร้อมอย่างดีเยี่ยม แล้วก็แผนการที่เราตามหานั้นร้ายกาจกว่าเหล่าโจรโจรทั่วๆไปหลายขุมนัก โดยเหตุนี้ เราก็เลยจะต้องนำมือสังหารติดตามมาด้วย ค่าตอบแทนครึ่งเดียวจ่ายล่วงหน้า แล้วก็อีกกึ่งหนึ่งเมื่อภารกิจเสร็จ

มือสังหารผู้นี้รูปร่างใหญ่มโหฬารสูงลิ่วแล้วก็เต็มไปด้วยความเลวซึ่งมักพบในกลุ่มผู้มีอาชีพเหมือนกัน เราแทบสัมผัสได้ถึงความร้อนของเลือดที่เดือดวุ่นวายอยู่ข้างในดวงใจอันมืดมนของเขา แม้กระนั้นเขาเป็นคนที่มีคุณลักษณะอันจำเป็นต้องสำหรับในการผจญภัยคราวนี้ ไม่สงสัย ไม่ลังเล มีเพียงแค่พลังและก็สัญชาตญาณดิบ ด้วยเหตุดังกล่าว ดาเรียส นักล่ามือสังหารก็เลยได้ร่วมภารกิจคราวนี้กับเราสำหรับเพื่อการเดินทางสู่สันเขาอันสันโดษของซอกเขากางล็กแคนยอน

ลึกเข้าไปในสถานที่อันเปล่าเปลี่ยวที่นั้น พวกเราจะไล่ล่ามารร้ายแล้วก็ฆ่ามัน

jumboslot

9 เดือนมิถุนายน 1868
พวกเราออกมาจากเมืองดัสต์มาได้สองวันแล้ว แล้วดาเรียสก็เกือบจะไม่บอกอะไรเลย เขาเป็นผู้ที่มีความตั้งใจจริงมุ่งมั่น แล้วก็ขับเคลื่อนด้วยความขุ่นเคืองที่อัดแน่นในอก เขาย้ำเตือนชัดให้เรารำลึกถึงเหล่าผู้ผลิตของเราที่ดินแดนทิศตะวันออก แล้วก็ที่ยิ่งชัดกว่านั้นก็เป็นบรรพบุรุษของเขาซึ่งเมื่อหลายปีที่ผ่านมาก่อนหน้านี้ได้บุกกระหน่ำสวนสรวงสวรรค์รวมทั้งฆ่าล้างทุกสิ่งที่อยู่ในนั้น

โน่นเป็นความย้อนโต้เถียงเป็นอย่างมากของภารกิจคราวนี้ เครื่องจักรที่ทำขึ้นตามแบบของเหล่าเทวทูตผู้ดับสิ้นรวมทั้งนักฆ่าผู้สืบสายเลือดมือสังหารกลับร่วมมือกันเพื่อทำลายผลิตผลที่บาปที่ไม่ดีที่สุดของมนุษยชาติ เพื่อนร่วมทางของเราอาจจะชื่นชอบแน่ๆ

พวกเราเดินทางสวนกระแสลม โดยสะกดรอยกลิ่นขี้เถ้ากำมะถัน คราบจากการไหม้รูปกีบเท้า แล้วก็ป่าดงพุ่มที่ถูกไฟแดนนรกเผาไหม้เกรียม ดินแดนที่นี้ทอดยาวหลายพันโยชน์ เป็นหลักที่กว้างสุดสายตาที่มีทั้งยังดิน ต้นหญ้าแล้วก็ลาเวนเดอร์ป่าปกคลุมไปจนถึงบรรจบเส้นขอบฟ้ากึ่งกลางและก็ทอดยาวถัดไปไม่มีจุดจบ มันเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เราได้ตรวจสอบดินแดนที่นี้มามากพอมองนับจากวันที่เราเกิดขึ้นมา รวมทั้งจะยังคงตรวจถัดไปอีกหลายสิบปีรวมทั้งหลายร้อยปีด้านหน้า ถ้าว่าเปลือกกายนี้ยังอยู่ได้นานถึงแค่นั้น

โชคร้ายที่ความลับเกี่ยวกับการผลิตเราขึ้นมานั้นได้หายไปเป็นเวลานานมากแล้ว เราเป็นเทวทูตกายเลียนแบบรายแรกแล้วก็รายในที่สุด รวมทั้งได้พลังจากเลือดที่กลุ่มเหล่าเทวดาบรรพชน เสียงกระซิบบอกของพวกเขายังแว่วมาถึงหูเรา แม้กระนั้นทวยเทพพวกนั้นได้ตายไปแล้วรวมทั้งบริวารของพวกเขาก็เกลื่อนกลาดกระจุยกระจายอยู่ตามจุดต่างๆทั่วดินแดน ถ้อยคำต่างๆเองก็ไม่มีอำนาจฤทธิ์หรือผลใด รอเพียงแค่วันที่พวกมันจะสลายไปจากโลกนี้โดยบริบูรณ์เหมือนกัน ฉะนั้น เราก็เลยเลือกเขียนบันทึกนี้ไว้ เพื่อที่ให้คนที่ยังคงอยู่ภายหลังจากบรรพชนได้ลาลับไปแล้วจะได้ไม่ลืมเลือนเรา และก็อย่างต่ำก็ได้รับทราบเรื่องราวของพวกเรา

เมื่อเวลาผ่านไป กายหยาบคายของเราย่อมเสื่อมผุพังรวมทั้งจิตใจข้างในจะหวนกลับสู่สถานที่ใดก็ตามที่วิญญาณของเหล่าเทวทูตมักไปสถิต ซึ่งบางทีอาจอยู่ไกลจากที่นี่มากมาย และก็บางโอกาสเราก็คิดสงสัยว่าเมื่อตอนสุดท้ายของข้ามาถึง เราจะมีวันได้มองเห็นดินแดนที่ความสวยงามอันเจ็บปวดรวดร้าวนี้อีกหรือเปล่า
[NPC5]
พวกเราได้กลิ่นของไร่ปศุสัตว์ก่อนจะเห็นมัน บ้านนาสองชั้นและก็คอกเลี้ยงม้าถูกเผากระทั่งเปลี่ยนเป็นเพียงแต่ซากขี้เถ้าสีดำ นี่เป็นร่องรอยของมารร้ายที่พวกเราตามล่าอยู่อย่างแน่แท้ ทางที่มีรอยกีบม้าไหม้ปั่นป่วน รวมทั้งศพไหม้ไฟของสัตว์และก็มนุษย์ที่ราดกระจัดกระจายไปทั่วเช่นเดียวกันกับถูกยักษ์ร้ายเหี้ยมโหดเหวี่ยงหมุนในอากาศก่อนที่จะส่งพวกเขาสู่ความดับสิ้น บริเวณใบหน้าที่โดนเผาของสัตว์โลกแต่ละรายอยู่ในภาวะเหยเกเหยเกด้วยความสยองขวัญกลัวขณะที่พวกเขาจ้องเปลวไฟจากแดนนรกที่อยู่ไกลออกไปกำลังกลืนรับประทานทุกอย่างอย่าง

ไอ้พวกมารจอมเลวทราม! สิ่งอันน่าสยองขวัญจากดินแดนอื่นทั้งปวงนี้หนีออกมาจากตารางที่ควันแล้วก็ความมืดดำของพวกมัน เล็กน้อยบางทีอาจปักหลักใช้ตรงนี้เป็นบ้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกซาตานหัวกะโหลกโคกเลื่องลือจากโลกเก่าที่ออกหากินอยู่ทั่วดินแดนที่นี้ตั้งแต่ช่วงของเทวดาบรรพชนโบราณ แม้กระนั้นพวกที่เหลืออาศัยอยู่ที่ในใจกึ่งกลางเมืองนรกใต้ดินมาตรงเวลาเป็นเวลายาวนานชั่วนิจนิรันดร พวกมันรอทรมาทรกรรมภูตผีถูกลงโทษและก็สร้างความเจ็บให้ภูตผีบาปทั้งหลายแหล่ แม้กระนั้นต่อจากนั้น สรวงสวรรค์ได้กระหน่ำลงเมื่อครั้งที่เหตุรุกล้ำดินแดนครั้งใหญ่ได้เกิดขึ้นเป็นหนแรก และก็แดนสุขาวดีก็ได้ลาจากมนุษยชาติไปชั่วกัลปวสาน

ภูตผีของผู้คนผู้มีมลทินมัวหมองไม่มีที่อื่นๆใดให้ไปสู่ เว้นเสียแต่ห้วงเหวขุมลึกอันกว้างที่เปิดอ้ารออยู่

แต่ว่าแม้กระนั้น โลกแดนนรกก็ไม่บางทีอาจแบกรับมนุษย์โลกผู้ครางครวญไว้ได้หมด และก็ได้ปริออกพร้อมด้วยพ่นเปลวไฟแล้วก็ความชิงชังที่ล้นทะล้นออกมา—สุดท้าย พวกมารร้ายก็ได้หวนมาอยู่ร่วมกับวงศ์วานว่านเครือของพวกมันอย่างเหล่าภูติผีปีศาจที่ได้รับการฉาวโฉ่มานานอีกครั้ง สัตว์แดนนรกพวกนี้จำแลงกายอยู่ในคราบเปื้อนของพ่อค้าลวงโลก พิธีกรงานคาร์นิวัล และก็สัปเหร่อร่อนเร่พเนจร นิสัยรู้สึกชื่นชอบการวางเป้าหมายให้ผู้ลำบากจำต้องจมหาสู่ยนะอันทารุณโหดร้ายนั้นใส่รับกับภัยที่ไฟนรกอเวจีและก็ความตายที่ก่อตัวขยายขึ้นใหม่อย่างดีเยี่ยม

ในเวลานี้ สรวงสวรรค์ร้างว่างเปล่าเวลาที่แดนนรกแน่นล้นหลาม วิญญาณสัตว์โลกผู้น่าเวทนากลุ่มนี้แทบจะไม่บางทีอาจป้องกันตนเองจากโทษทัณฑ์สำหรับบาปที่พวกเขาก่อไว้ได้เลย

แม้กระนั้นดาเรียสยังดูอย่างกับว่าไม่ยี่หระอะไรก็ตามต่อความวายวอดที่มักปรากฏให้มองเห็นเป็นเครื่องบอกทางของพวกเรา เขาเอ่ยถึงภาระที่เขามีต่อเราและก็การบรรลุผลของภารกิจเสี่ยงอันตรายคราวนี้ของพวกเรา แต่ก็ยังเปรยๆสงสัยออกมาว่าเทวทูตร่างจักรกลจะได้ประโยชน์อันใดจากการออกรบในศึกระหว่างคุณความดีและก็ความชั่วที่จบไปนานแล้ว เขามิได้มองอึดอัดที่มีเราอยู่ใกล้ และไม่ได้คาดหมายปาฏิหาริย์อย่างการมีเทวทูตมาจุดแสงไฟด้านในจิตใจอันมืดบอดของเขา อาการเขาเสมือนไม่ใส่ใจต่อสิ่งใดทั้งหมด ละเว้นการต่อสู้ที่รออยู่ตรงหน้ารวมทั้งรางวัลจากชัยของเขา

เราไว้วางใจชายผู้นี้ในขณะที่ข้ามีนิสัยสงสัยเหล่ามนุษย์ มันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นมาจากสิ่งที่ได้เผชิญจริง รวมทั้งเราก็มีความคิดว่าเขาเองก็คงจะรู้สึกเชื่อใจในตัวเราเหมือนกัน

บางที ผ่านองดูเขาท่ามกลางความมืดมนมัวระหว่างที่พวกเราเข้าค่ายค้างแรมยามเย็น ดวงตาเขามองดูจ้องมองถ่านที่ส่งแสงกึ่งกลางกองไฟอยู่ตลอด บางทีอาจกำลังมองหาบางสิ่งบางอย่างที่เราไม่บางทีอาจมองเห็นได้มั๊ง

เครดิตฟรี

14 เดือนมิถุนายน 1868
พวกเรามาถึงทางเข้าซอกเขากางล็กแคนยอนแล้วภายหลังเดินทางสะกดรอยกีบเท้าสีดำของทหารม้าอันน่าน่ากลัวของมารร้ายมานานยาวนานหลายวัน ม้าของดาเรียสไม่ยินยอมเดินต่อ เราก็เลยจำต้องทิ้งเจ้าเวอร์ยกของเราไว้ด้วยเช่นเดียวกัน พวกเราทั้งสองจะเดินทางต่อด้วยเท้า เทียวไปเทียวมานี่บางทีอาจมีผลดีต่อพวกเราก็ได้ เนื่องจากอย่างงี้จะช่วยทำให้พวกม้าไม่สะดุ้งเตลิดเปิดเปิงและไม่ทำให้จุดหมายของพวกเรารู้สึกตัวซะก่อนด้วย

นักล่าพกขวานอันทรงอำนาจของเขามาด้วย ตรงด้ามขวานมีรอยบากนับไม่ถ้วนซึ่งบอกให้ทราบถึงเงินค่าหัวเป็นอย่างมากที่ได้รับมา คนที่ไร้อารมณ์อันใดย่อมผิดบั่นทอนโดยความหวาดกลัวหรือความอ่อนแอ ไม่เหมือนกับนายทหารแล้วก็ความชั่วร้ายร้ายแรงที่พวกเขาได้ปฏิบัติต่อทุกสิ่งทุกอย่างที่ต่ำต้อชูว่ามนุษย์ ดวงตาของเขาเปี่ยมด้วยเจตนาอันโหดร้ายแล้วก็รอพินิจเสียงและก็การเคลื่อนไหวไม่ว่าจะน้อยนิดเท่าใดอยู่ในทุกเมื่อ ต่อให้เวลาที่เส้นขอบฟ้าไม่มีสิ่งใด ตามประสาของมือสังหารผู้โชกโชนประสบการณ์ที่เคยชินกับการโจมตีที่ไม่บางทีอาจคาดคะเนได้จากศัตรูผู้มีพลังเหนือธรรมชาติ

สายลมพัดแผ่วเบาแล้วก็ไม่มีเสียงใดเว้นเสียแต่เสียงบดของก้อนกรวดใต้อุ้งเท้าพวกเรา ดาเรียสถามคำถามว่าเพราะอะไรมารร้ายก็เลยมาพักพิงอยู่ตรงนี้ เราตอบไปว่าสำหรับมารแล้ว ไม่มีที่แห่งใดจะดีไปขุนนางเกลื่อนกลาด
พวกเรายืนอยู่ท่ามกลางกองกระดูกของเทพเทวดาองค์หนึ่งซึ่งถูกพวกมนุษย์ฆ่าไปเมื่อไม่นานนัก

เมื่อเพียงแค่ห้าสิบปีกลายหน้านี้ เหล่าเทพที่ไม่ยินยอมถอยร่นไปสู่ดินแดนตะวันตกอันไกลมากถูกทางการไล่ล่าอย่างไร้ความเมตตา รวมทั้งถูกฆ่าโดยนายทหารของทางการ รวมทั้งถูกเฉือนโดยช่างถลกหนัง คนฟอกหนัง และก็คนที่คุ้ยหาทรัพย์สิน กระดูกขนาดใหญ่โตมโหฬารของทวยเทพองค์นี้ใหญ่ถึงขั้นที่พวกโลภมากพวกนี้เองก็ยังไม่บางทีอาจเอาขึ้นได้ไหว ทำให้ถูกทิ้งเอาไว้ตรงนี้ เร็วนี้ๆ หินได้ก่อตัวขึ้นในบริเวณรอบๆกระดูกกลุ่มนี้จนกระทั่งกำเนิดลักษณะที่พวกนักทำแผนที่คิดว่าเป็นช่องเขา ถึงแม้ว่าในความจริงมันจะไม่ใช่ซอกเขาก็ตาม

ดาเรียสหัวเราะ เสียงนั้นลอยผ่านฝาผนังหินปูนลงไปสู่หลุมข้างล่างของโพรงโลกที่เปิดกว้าง เสียงของเขาหมุนม้วนบิดวนแล่นผ่านแผ่นหินขนาดใหญ่ที่ตกกระหน่ำทับทับกันลงมาก่อนที่จะหยุดลงแปลงเป็นเสียงกระซิบกระซาบและก็ความไม่มีตัวตนสุดท้าย ขณะนี้เอง นักล่ายิ้มออกมา

เจ้ามีความคิดว่ามนุษย์ใช้เวลานานขนาดไหนถึงฆ่าทวยเทพได้? เขาถามเรา ก่อนที่จะเราจะตอบอะไร ดาเรียสถืออาวุธของเขาขึ้นพาดไหล่ ความกระหายหิวแบบใหม่ฉายชัดบนบริเวณใบหน้าของเขา ผู้ชายออกเดินไปตามทางด้วยจังหวะฝีเท้าที่เร็วกว่าที่ผ่านๆมา

สล็อต xo

เสียงของผู้วายชนม์

บนเกาะของข้ามีคำพูดว่า “สายลมสามารถกล่าวได้ต่อเมื่อมันลักขโมยลมหายใจของพวกเราแค่นั้น” เจ้าอยากที่จะให้เราเล่าเกี่ยวกับหมอกร้ายกาจที่มาทักเราในช่วงเวลาที่เราเดินทางมาถึงหมู่บ้านชาวไอโอเนียเป็นครั้งแรกโดยคลุมหมวกฮู้ดไว้รวมทั้งตะพายปืนใหญ่โบราณไว้ที่ข้างหลังแบบงั้นหรอ?”
หมอกโน่นก็ลักขโมยถ้อยคำด้วยเหมือนกัน เสียงกรีดของมนุษย์ที่เสียชีวิตลงด้านในนั้น
คราวหนึ่ง มันเคยเป็นเสียงกรีดของเรา—แต่ว่าเวลานี้ข้ามีชีวิต

เราสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นในตอนที่มือของลูเซี่ยนสัมผัสลงบนไหล่เราในขณะพวกเราก้าวจากเรือลงเหยียบแผ่นดินของดินแดนไอโอเนีย เขาสามารถผ่านกำแพงที่เราผลิตขึ้นได้ด้วยแนวทางซึ่งมีแต่เขาเพียงแค่นั้นที่ทำเป็น ด้วยแนวทางที่คนเขลาหัวดื้ออย่างเขาแค่นั้นที่จะกล้าทดลอง

สล็อตออนไลน์

การได้ศึกษาสิ่งหนึ่งซึ่งสามารถก้าวผ่านเกราะกำบังของเราแล้วก็กฎทุกข้อที่อยู่ข้างในได้ โน่นเป็นความรัก

“เจ้าดูด้านบน เราดูด้านข้างล่าง ตกลงมั้ย?” เราถามแล้วก็รู้สึกได้ว่าความอบอุ่นจากเขาเริ่มคลายแปลงเป็นความเย็นในเวลาที่เขาตรึกตรองครุ่นคิด ในชั่วครู่หนึ่ง เขามองไม่เห็นเราที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขา เขามองเห็นหญิงสาวที่เขาอุตสาหะช่วย หญิงสาวผู้ถูกสาปรวมทั้งจำต้องหนีอยู่อยู่ตลอดไป เขามองเห็นเคียวที่เหวี่ยงฟาดใส่นาง… เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตานางถึงแม้ในตอนที่เขากำลังจ้องตาเรา

“เราดูด้านด้านล่าง” เขาตอบแล้วก็ปลดปล่อยให้ทุกๆสิ่งทุกๆอย่างที่เหลือตกอยู่ในความเงียบ ปัจจุบันนี้ มือทั้งสองข้างเขาจับปืนทั้งคู่กระบอกไว้ “เซนน่า…” เสียงเขาสั่นคลอนด้วยความจำอันหนัก

“ช่างเถอะหรอก” เราพูดเสียงเบาๆ เราจำหญิงคนนั้นได้เช่นเดียวกัน

ที่เส้นขอบฟ้า ความมืดมนหมุนวนและก็ทำให้เกิดเงาซึ่งดำทะมึนมากกว่าพิงทับหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่เกิดขึ้นจากการแกะหินรวมทั้งถูกกลืนรับประทานด้วยฝนที่ซัดซ้ำๆรวมทั้งสิ่งที่ไม่ดีกว่านั้น ที่จุดหนึ่งท่ามกลางความมืดมนนั้นมีแสงไฟปรากฏอยู่ ผู้พิทักษ์อีกรายหนึ่งที่เรียกพวกเรามาตรงนี้

เราจำเป็นต้องสู้เพื่อไปถึงนั่นให้ได้

ทางขึ้นไปบนไปสู่หมู่บ้านถูกเซาะด้วยแรงลมพายุเป็นระยะเวลาที่ยาวนานหลายร้อยปีจนถึงเกือบจะไม่เหลือสิ่งใดเว้นแต่เขาหินชันที่อดทนที่สุด… หากโน่นมันใช่คำที่ใช้เรียกน่ะนะ เรารู้สึกได้ถึงสายลมที่พัดสวมหมวกหุ้มของเรา ละอองน้ำจากห้วงมหาสมุทรที่ลอยละลิ่วชนผิวเรา เหมือนว่าโลกกำลังดันเราให้ย้อนกลับไปและก็เตือนให้ทราบถึงความมืดมนที่รออยู่ข้างหน้า แม้กระนั้นสิ่งพวกนี้ไม่บางทีอาจเปรียบเทียบได้เลยกับสิ่งที่จู่โจมเราเวลาที่เสียงโหยหวนดังขู่คำรามก้องไปทั่วอีกทั้งหมู่บ้าน…

jumboslot

มันเป็นคำสาปแช่งของเรา หมอกดุร้ายรู้ดีว่าเราอยู่ตรงนี้ มันจะมาตามล่าเราก่อนคนใดอื่น

“ถึงเวลาหลบซ่อนทุกวันแล้วสินะ” เราพึมๆพำๆและก็นิ่งคงที่ เหล่าภูตผีพากันพุ่งตัวมาจากเส้นขอบฟ้าที่ดำทะมึนด้วยความตายที่ครอบครอง พวกมันถูกยั่วยวนใจเข้ามาหาเรายามที่เราสูดลมหายใจ

ในช่วงเวลาที่เราชักอาวุธออกมา

หินที่ระลึกนึกถึงขององค์รักษาผู้ลาลับไปแล้วเกลือกมากมายองรวมกัน แต่ละก้อนเคยผ่านมือของใครๆก่อนหน้าข้ามาเยอะมาก อีกทั้งเพศชาย หญิง บิดา พี่สาวน้องสาวที่ต่างก็ปราชัยต่อความมืดมน แต่ว่าเมื่อเราถืออาวุธของเรา เรากำลังถือแสงสว่างของพวกเขาที่ส่งประกายอยู่ในลำกล้องถ่ายรูปของปืนทั้งคู่กระบอกนี้

ไอกรุ๊ปหนึ่งจากหมอกดุร้ายเลื้อยเข้าจู่โจมเราในระหว่างที่วิญญาณที่อยู่ข้างในก่อตัวให้มองเห็นเป็นรูปร่าง แรงชนทำเอาเราเซถอยหลังแม้กระนั้นทรงตัวได้ทันก่อนจะหล่นลงไปสู่แนวหินข้างล่าง ฟ้าคำรามเสียงลั่นในเวลาที่เสียงกรีดของวิญญาณดังขึ้นผสานกับเสียงฝนแล้วก็คลื่นที่ถั่งโถมใส่เกาะที่นี้ แม้กระนั้นแสงไฟวาบที่ตามมาไม่ใช่แสงสว่างฟ้าแลบ

มันมาจากปืนใหญ่โบราณของเรา การยิงที่เผาผลาญผีให้แปลงเป็นเงา

จำต้องใช้การควบคุมที่ดี จำต้องอาศัยสมาธิที่ตั้งมั่น เราจะต้องต่อสู้กับหมอกดุร้ายโดยเก็บกำลังจากทุกอณูในตัวตนของเรา…. แล้วก็เราไม่บางทีอาจยับยั้งได้ มิได้หากแม้สักเพียงแต่เสี้ยวขณะที่ชีวิตนี้ของเรา

ครั้งใดก็ตามยิงจู่โจมเผาวิญญาณดวงหนึ่งลงได้ วิญญาณดวงใหม่จะออกมา ในขณะนี้เราใกล้ถึงหมู่บ้านแล้ว ผ่านองมองเห็นกรุ๊ปวิญญาณใหม่ที่ปรากฏขึ้นรวมทั้งลอยวนพุ่งมาหาเรา

สู่แสงสว่างศักดิ์สิทธิ์

“อนาบัล เจ้าอยู่นั่นรึเปล่า?” เราตวาดออกไป เราเคยพบเขาเพียงแค่ครั้งเดียวในระหว่างที่ยูเรียสพาเราไปร่วมการสัมมนาของเหล่าผู้รักษา จังหวะที่ผู้รักษาจะมาชุมนุมกันนั้นเกิดขึ้นนานๆครั้งครั้ง แต่ว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้ยูเรียสรู้สึกหวาดหวั่นกระทั่งจำเป็นต้องเรียกพวกเขามารวมตัวกัน เขาไม่เคยบอกข้าว่ามันเป็นอย่างไร แต่ว่าเราพอเพียงจะทราบได้จากสายตาที่คนอื่นดูเรา…

การที่พวกเขาไม่เคยรู้ทำให้มันเจ็บมากกว่า เมื่อพวกเขามานะจะมองดูทะลุชุดเกราะเราไป รวมทั้งได้เจอเหตุผลที่หลบซ่อนอยู่ในนั้น

เรายังยิงตลอดพร้อมเดินหน้าไปสู่หมู่บ้าน เหล่าผีเคลื่อนอย่างเร็วและก็โฉบเข้าไปในสิ่งก่อสร้างต่างๆที่โบราณเท่าๆกับเกาะที่นี้รวมทั้งสลักขึ้นจากหินก้อนเดียวกัน แม้กระนั้นในความระส่ำระสายนั้นมีความเรียบร้อยอยู่ ภูตผีลอยวนเป็นวงกลมอยู่ข้างบน พวกมันอยากบางสิ่งบางอย่าง ไม่ใช่แค่ชีวิต ไม่ใช่แค่วิญญาณ ไม่ใช่แค่เรา…

“อนาบัล!” เราแผดเสียงอีกที เกือบจะไม่ยินเสียงตนเองกึ่งกลางลมพายุ

“ทางนี้! เร็วเข้า!” เสียงผวาหนึ่งดังตอบ เป็นเสียงของเด็กผู้หญิง… แล้วหลังจากนั้น แสงไฟของนางรวมทั้งเราได้รวมตัวกันท่ามกลางความมืดมนมิด

นางเป็นดาโอแวน ศิษย์ของอนาบัล

นางยืนอยู่เหนือร่างที่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรง สองร่างอยู่ท่ามกลางความมืดดำ กระบี่หินโบราณของอนาบัลเรืองแสงหมองสะท้อนบนบริเวณใบหน้านาง เห็นได้ชัดจากรอบๆหน้าผากว่านางทุ่มกำลังกายจิตใจป้องกันคุณครูของตัวเองที่ถูกทำร้าย

เขาจัดแจงส่งไม้ต่อได้เสร็จ สุดท้าย…หินที่ระลึกนึกถึงของเขาก็ไม่เสียเปล่า

“พวกเราจำเป็นต้องออกไปจากที่นี่” เด็กผู้หญิงเอ่ยเสียงสั่นเครือ “พวกเราจำเป็นต้องพาประชาชนออกไปจากที่นี่ เรายังได้ยินเสียงของพวกมันอยู่เลย จำเป็นต้องใช่พวกมันแน่นอน…” นางหยุดประเดี๋ยวเดียวแล้วก็ก้มมองดูร่างที่กองอยู่ตรงเท้าด้วยความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวผสมงงงัน “เรายังได้ยินเสียงเขา…”

กระทั่งข้อนิ้วนางกเงินลายยังเป็นสีขาวเพราะว่ากำด้ามกระบี่ไว้แน่น เราชูปืนใหญ่โบราณของเราขึ้นพิงข้างหลัง เรายื่นมือออกไปสัมผัสไหล่นางอย่างเบามือ

“พวกเราจำเป็นต้องรอด” เราเอ่ย เลยจากตำแหน่งนางยืนอยู่ ผ่านองมองเห็นปากทางเข้าป่าช้าใต้ดินของหมู่บ้าน ที่มีฝูงวิญญาณแน่น “พวกเราทุกคน” เราบอกต่อเบาๆ

ไม่ว่าสิ่งที่หมอกดุร้ายต้องการจะเป็นสิ่งใด มันอยู่นั่น

หลุมฝังศพใต้ดินถูกกัดกร่อนจากสายน้ำท่วมที่เกิดขึ้นนับครั้งไม่ถ้วน ในเวลาที่พวกเราเดินทางออกจากหมู่บ้านโดยมุ่งสู่ทางใต้ดิน ลมพายุยังคงซ้ำๆ สายน้ำซัดโถมใส่กำแพงรอบข้างพวกเรา แม้กระนั้นถ้าพวกเราจึงควรจมลึกลงไป คงจะไม่ใช่เพราะว่าจากสายน้ำขึ้นของทะเลหรือพายุฝนที่โหมกระหน่ำลงมา…

แต่ว่าอาจเป็นด้วยเหตุว่าหมอกร้ายกาจที่เขยื้อนวนราวลูกคลื่นมาทางพวกเรารวมทั้งกลืนรับประทานแสงไฟของพวกเราพร้อมเสียงคำรามก้อง

เราได้ยินเสียงกรีดของราษฎรในหมู่บ้านของเราที่ถูกทำลายจนถึงวอดวายเมื่อในขณะที่เรายังเป็นเพียงแค่เด็กแล้วก็ได้มองเห็นความตายเป็นครั้งแรก เราได้ยินเสียงตนเองดังกังวานรวมทั้งมองเห็นสีหน้าท่าทางของลูเซี่ยนเมื่อในระหว่างที่ความตายมาเยี่ยมเราเป็นครั้งแรก เราสะเทือนขวัญกับความเกรี้ยวกราดและก็ความกลัวของมนุษย์ข้างบนที่ยังถูกความตายไล่ล่า ถึงแม้เสียงร้องของพวกเขาจะเป็นภาษาที่เราไม่รู้เรื่อง แต่ว่ามันบ่งถึงความเจ็บที่เรารู้จักอย่างดีเยี่ยม

ภูตผีลอยละล่องไปทั่วป่าช้าใต้ดิน ถูกคุมขังอยู่ในห้วงที่ความทุกข์ระทมแสนสาหัสที่พวกมันตั้งอกตั้งใจทำขึ้น แม้กระนั้นไม่ว่าเสียงกรีดของคนที่มีชีวิตจะดังสักเท่าใดก็ไม่บางทีอาจกลบเสียงกรีดของภูตผีกลุ่มนี้ได้ และไม่ว่าแสงไฟของเราจะเจิดจ้าสักเพียงแค่ไหนก็ไม่บางทีอาจรังแกพวกมันได้ร้ายแรงเท่าความมืดดำที่หวนกลับมา

แล้วก็ด้วยประการฉะนี้… เราก็เลยโอบรับพวกนั้นไว้ก่อนที่จะความตายจะมาพรากไป

เครดิตฟรี

เสียงเรียกของเราเป็นสิ่งที่ไม่บางทีอาจยับยั้งได้ เราสามารถเรียกหมอกดุร้ายให้หันจากผู้อื่นมาหาเราแทน เรามีความรู้สึกว่าความตายกำลังล้นเข้ามาแล้วก็เสือกไสร่างเราออกไป ในขณะหมอกร้ายกาจเข้าเกาะเราครั้งละส่วน มันก็ปลดปล่อยวิญญาณอื่นไป ทุกคนที่ถูกนำพามาตรงนี้ ทุกคนที่ตายอยู่ด้านบน ในชั่วขณะนั้น เรารู้สึกว่าตนเองมองเห็นอนาบัล…

มีร่างเห็นเป็นเงาๆเพียงแค่อันเดียวที่ยังร่ำไรอยู่ ความมุ่งมั่นตั้งใจที่หวนฟื้นคืนมาช้าๆมันนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนหันมาเจอหน้าเรา ความเกรี้ยวกราดลุกในจุดที่ไม่มีซึ่งดวงตา

“ไม่” เราแผดเสียงกระซุบกระซิบผ่านม่านหมอกที่ความตายที่กำลังเปลี่ยนให้เราแปลงเป็นวิญญาณ “เจ้าไม่มีช่องทางกล่าวหรอก เจ้าจำต้องฟัง”

เราผลักหมอกดุร้ายให้เข้าไปอยู่ในปืนของเราแล้วก็ยิงความเจ็บรวมทั้งความหวาดกลัวทั้งสิ้นที่สั่งสมมากมายลับไปยังแหล่งกำเนิดให้สมกับที่มันควรจะได้รับ ความมืดดำปะทะความมืดมน แสงไฟในกายเราเรืองวาบขึ้น ชีวิตไม่ยินยอมปลดปล่อยให้เราจากไป เรารู้สึกได้ว่าร่างกายของเรากลับมาอีกทีในเวลาที่เสี้ยวท้ายที่สุดของหมอกร้ายกาจออกมาจากตัวเราไป เราหอบเฮือกรวมทั้งทรุดหัวเข่าลงกองที่พื้น

“เราพลาดอะไรไป?” เสียงหนึ่งดังขึ้นถามจากจุดที่อยู่ลึกเข้าไปในอุโมงค์

“ก็นะ ตามธรรมดาน่ะล่ะ” เรากล่าวเสมือนไม่มีอะไรทั้งๆที่หายใจแรง

“ราชาผู้หมดกำลังใจบุกเล่นงานหลุมฝังศพใต้ดินแล้วก็เจออะไรเข้าก็ไม่รู้จักถ้าอย่างนั้นหรอ?” ลูเซี่ยนถาม

“ก็ราวๆนั้น” เราตอบ เราเงยมองดูดาโอแวน สีหน้าท่าทางของนางบอกให้รู้ดีว่าพึ่งตระหนักถึงความเป็นจริง กระบี่ของนางยังคงชี้มาทางเรา

บนเกาะของข้ามีคำบอกเล่าว่า “สายลมสามารถกล่าวได้ต่อเมื่อมันลักขโมยลมหายใจของพวกเราแค่นั้น”

ท่ามกลางเสียงโห่ร้องขู่คำรามของหมอกร้ายกาจ เราได้ยินคำกล่าวของคนที่ตายไปแล้ว

แล้วก็ข้ามาตรงนี้เพื่อคืนเสียงให้พวกเขา

สล็อต xo

ตราไว้ในดวงจิต

วาทัยหมุนแหวนหชูบนนิ้วด้วยความรู้สึกกระวนกระวายเวลาที่แหงนหน้าจ้องมองวัดซึ่งฝังตัวอยู่ตรงไหล่เขา แท่นบูชาไม่มีจบ ซึ่งเป็นบ้านของคาร์มา ตลอดระยะเวลาก่อนหน้านี้ที่ผ่านมา นางไม่คิดเลยว่าจะได้กลับมาตรงนี้อีกที การเดินทางเต็มไปด้วยความเจ็บมาก โดยเฉพาะจากหัวเข่าที่มีปัญหาของนาง วาทัยสูดลมหายใจลึกรวมทั้งออกเดินขึ้นไปตามทาง มุ่งหน้าเข้าสู่วิหารขนาดเล็กซึ่งตั้งอยู่ตรงปากทางเข้าห้องสมาธิส่วนตัวของคาร์มา

หัวเข่าของนางเหน็ดเหนื่อยทรุดฮวบเมื่อมาถึงปากทางเข้า วาทัยล้มโครมลงชนพื้น สถานที่น่าสังเวชๆนางเริ่มชังแท่นบูชาไม่มีหมดตั้งแต่เมื่อหนแรกที่มาเยี่ยมพร้อมจากรีที่ถูกพวกบรรพชิตเรียกตัวให้มาตรงนี้เมื่อราวหกสิบปีกลาย ความจำต่างๆสร้างความเจ็บให้นางได้เทียบเท่าการล้ม วาทัยเพียรพยายามลุกด้วยความลำบากตรากตรำ

“เป็นอะไรหรือไม่?”

เมื่อแหงนขึ้น วาทัยก็มองเห็นสาวสวยร่างสูงโปร่งคนหนึ่งยื่นมือมาให้ แม้นางจะไม่ทราบหญิงสาวผู้นี้ แม้กระนั้นก็จำชุดหุ้มนางสวมอยู่แล้วก็มังกรคู่ที่ไอโอเนียที่ม้วนอยู่ตรงหัวนางเช่นเดียวกันกับรัศมีทรงกลดได้ คาร์มา

สล็อตออนไลน์

“เราช่างเถอะ” วาทัยตอบสั้นๆ”เรานัดเจ้าไว้”

“ยินดีต้อนรับ แขก” หญิงสาวยิ้มอย่างงามเด่น ดวงตาสีดำของนางแวววาวเวลาที่ประสานมือของวาทัย “มา ให้เราทดลองหน่อย…” คาร์มาขยับมืออีกข้างช่องว่างอยู่ แสงสีเขียวผุดขึ้นโอบล้อมนาง นางวาทัยรู้สึกจี๊ดๆรอบๆผิวหนัง—ลำแสงนั้นให้ความรู้ความเข้าใจสึกเย็นที่ผิว หญิงสาวช่วยประคองวาทัยให้ลุกขึ้นยืน “เป็นไงบ้าง?”

วาทัยลองทดลองขาของตนเองด้วยความระแวดระวัง หัวเข่านางไม่อ่อนฮวบแล้ว ถึงกระนั้น การได้มองเห็นคาร์มาคนใหม่ใช้พลังแบบนี้ทำให้ดวงใจนางปวดร้าว “เรายืนได้แล้ว” นางพูดเสียงเครียด

หญิงสาวดูวาทัยด้วยความไม่สาบายใจ “มั่นใจนะ? เจ้ามองไม่—”

“ขาเราช่างเถอะแล้ว ผู้มีปัญญา” วาทัยสวนขึ้นมาและก็ชักมือกลับ “แม้กระนั้นมนตร์ของเจ้าไม่อาจจะรักษาความเจ็บได้ทุกเรื่องหรอก”

นางคาดไว้ว่าหญิงสาวน่าจะออกอาการงงหรือรำคาญออกมา แต่ว่าเปลี่ยนเป็นว่าคาร์มาดู… สงบนิ่ง

jumboslot

“เจ้ากล่าวถูก” คาร์มาตอบรวมทั้งผงกศีรษะด้วยอาการนิ่งสำรวม นางพาวาทัยเข้าไปในห้องสมาธิ “เราไม่บางทีอาจแก้ไขจิตใจที่เศร้าได้ ถ้าเจ้าสูญเสียผู้ใดกันแน่ไปเพราะเหตุว่าการทำศึก ก็ไม่มีสิ่งใดที่เราสามารถทำเป็นนอกเหนือจากขอประทานโทษ เราได้ใช้เวลาหลายปีล่วงมาแล้วเดินทางไปทั่วดินแดนเพื่อขอโทษสำหรับการสิ้นไปแล้วก็ความเจ็บทั้งผองที่ได้เกิดขึ้นภายหลังที่เราตกลงใจที่จะเกื้อหนุน…ที่จะก้าวเข้าสู่การสู้รบกับน็อกซัส แต่ว่า…” นางหยุดพูดแล้วก็สูดลมหายใจยาว “เราไม่รู้จักสึกเศร้าใจที่เรา—ไอโอเนีย—สู้โต้ตอบ”

วาทัยแล้วก็คาร์มาจ้องมองกันอยู่นาน “มีเรื่องมีราวอื่นที่จะให้เราช่วยอีกมั้ย?” คาร์มาถามอย่างไม่ไม่มีซึ่งความมีน้ำใจ

วาทัยใช้เวลาครู่หนึ่งเพื่อสะสมสติ “การสูญเสียของเราเกิดขึ้นก่อนการทำศึก” นางยกมือข้างหนึ่งขึ้น “เจ้าจำแหวนวงนี้ได้รึเปล่า?”

สายตาของคาร์มาหันไปมองดูที่แหวนหชูวงนั้น นางร้องเฮือกออกมา “คิดออก ผ่านอบแหวนนี้ให้… ไม่จริง เขาหรอ? เขามอบให้คนอื่นๆ” นางหลับตาและก็ยกมือขึ้นปิดตา
[NPC5]
จากการที่ได้อยู่สนิทสนมกับจากรี วาทัยก็เลยทราบว่าเดี๋ยวนี้คาร์มากำลังใช้สมาธิอย่างมากและก็เพียรพยายามจะเข้าไปสู่ความจำที่ไม่ใช่ของนางแต่เพียงผู้เดียว “ช่างเถอะ ไม่ต้องรีบ”

เมื่อหกสิบปีกลาย จากรีได้ขอให้วาทัยซึ่งเป็นคู่หมั้นคู่หมายร่วมเดินทางกับเขาไปยังแท่นบูชาไม่มีหมด วาทัยซึ่งไม่เคยออกนอกหมู่บ้านมาก่อน รู้สึกตื่นเต้นที่กำลังจะได้มองเห็นโลกกว้าง บางเวลา นี่บางทีอาจเป็นแบบที่ชีวิตการครองเรือนของพวกเขาจะดำเนินไปนับจากจุดนี้ก็ได้ รวมทั้งแล้ว วาทัยแล้วก็จากรีก็ได้เริ่มการเดินทางช่วงเวลาสองเดือนของพวกเขา โดยมีจุดหมายเป็นวัดที่นี้

เจ้าจำเป็นที่จะต้องถูกใจตรงนี้แน่ จากรีร้องบอก รอยยิ้มของเขาประทับใจอยู่ในใจนาง เราทราบว่ามันไกลจากหมู่บ้านของพวกเรา แต่ว่าประเดี๋ยวพวกเราให้ช่างก่อสร้างบ้านของพวกเราทำห้องนอนไว้หลายๆห้องสำหรับครอบครัวของเจ้าตอนที่พวกเขามายอดเยี่ยม พวกเราจะอาศัยอยู่ร่วมกันในเมืองที่อยู่ใกล้ๆกับวัดที่นี้ ดีเลิศไปเลยเนอะ เจ้าว่ามั้ย?

แต่ว่าชีวิตที่พวกเขาวาดวิมานในอากาศไว้ด้วยกันกลับไม่บางทีอาจเป็นจริงได้ ในระยะเวลาเพียงไม่นาน วาทัยก็ศึกษาและทำการค้นพบว่าตนเองไม่อาจมีความสำราญได้เมื่ออยู่ไกลบ้านถึงเพียงนี้ แม้กระนั้นทางของจากรีนำพาเขามาตรงนี้—เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะย้อนกลับไปได้ เขามีบทบาทที่จำเป็นต้องรับผิดชอบ ด้วยเหตุนี้ นางก็เลยเดินทางกลับไปที่หมู่บ้านเพียงลำพังโดยยังสวมแหวนเขาติดนิ้วไว้ และไม่คิดจะกลับมาอีก ไม่คิดว่าจะได้พบคาร์มาของนางอีกรอบ

ท้ายที่สุด คาร์มาก็เอามือลงมาไว้ข้างกายรวมทั้งลืมตาโพลง ม่านตาของนางเป็นสีเขียวเรืองลักษณะเดียวกันกับจากรีขณะที่เขากล่าวโดยมีเสียงต่างๆล้นหลามดังอยู่ในห้วงความคิดของเขา ชีวิตก่อนหน้านี้ที่ผ่านมาของเขาเป็นของนางแล้วในขณะนี้ คาร์มากมายระพริบตาเดียวแล้วก็ดวงตาของนางก็กลับมาเป็นสีธรรมดาอีกที

“วาทัย?” น้ำเสียงบอกให้รู้ดีว่านางรู้สึกเกือบจะเชื่อว่าและก็กลัวว่าตัวเองจะเข้าจิตใจไม่ถูกไป

แต่ว่านางมิได้หลงผิด “โอ้ ขอให้ภูตผีทั้งหลายแหล่ควรแฮปปี้” วาทัยบอกขึ้นรวมทั้งเฉือนน้ำตาทิ้งก่อนที่จะมันจะทันไหลรินลงมา “เรายังไม่มั่นใจว่าจากรีจะ… อยู่กับเจ้าหรือไม่”

“เขาทั้งยังอยู่และไม่อยู่ ความจำของเขาอยู่กับเรา แต่…” นางเงียบไปแล้วก็ทำท่าอึกอัก

ช่างเถอะ เท่านั้นก็พอแล้ว วาทัยจ้องมองดวงตาของคาร์มาด้วยความคาดหมายว่าจากรีจะสามารถแลเห็นนางได้ผ่านดวงตาคู่นั้น วาทัยอยากได้สะสางเงื่อนอันหนักในใจให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ก่อนจะตายไปพร้อมความรู้สึกเศร้าใจ “เราขออภัยนะ จากรี เราคงจะอยู่ตรงนี้กับเจ้า หรือเปล่าเจ้าก็คงจะกลับไปอยู่บ้านกับเรา เราหวังว่าเจ้าจะได้เจอรักใหม่ เราไม่ต้องการให้เจ้าจำเป็นต้องอยู่สิ่งเดียวถาง”

นางถอดแหวนออกแล้วก็วางลงบนฝ่ามือของคาร์มาก่อนจะพับนิ้วเรียวยาวของหญิงสาวทาบทับลงบนนั้น

เครดิตฟรี

“ไม่” เสียงพูดจำนวนมากดังขึ้นพร้อม ดวงตาของคาร์มาเรืองแสงขึ้นมาด้วยพลังที่วิญญาณจากอดีตกาลอีกรอบ “จากรีรักเจ้าตราบจนวาระสุดท้ายของชีวิตเขา เรื่องเดียวที่เขาเศร้าใจเกี่ยวกับการรับหน้าที่คาร์มาก็เป็นการที่เขาไม่บางทีอาจดำรงชีวิตคู่ร่วมกับเจ้าที่เจ้าทางนี่ได้ แม้กระนั้นเขาไม่เคยโดดเดี่ยว เขามีวิญญาณที่ไอโอเนียอยู่ด้วยเสมอ” นางยื่นแหวนให้วาทัย “เขาต้องการให้เจ้าเก็บแหวนวงนี้ไว้ ถ้าเกิดเจ้ายังอยากได้มันอยู่”

วาทัยสวมแหวนวงนั้นใส่นิ้วของนางอีกทีโดยมีคาร์มาจ้องดู นางมีความคิดว่ามันถูกแล้ว ด้วยนางเองก็ไม่เคยเปลี่ยนความคิดไปรักผู้ใดอื่นด้วยเหมือนกัน “เรารักเจ้า จากรี” นางกระซุบกระซิบเสียงสั่นเครือแต่ว่าสุขล้นดวงใจ “เรารักเจ้า”

ดวงตาสีแก่ของคาร์มาหันมามองดูวาทัย “เราเศร้าใจด้วย มันชอบเกิดขึ้นไม่นาน”

วาทัยก้มศีรษะรวมทั้งรู้สึกจุกขึ้นมาในคอ “ขอบพระคุณนะ สำหรับสิ่งนี้”

“เราควรเป็นข้างขอบพระคุณกว่า วาทัย”

“เพราะเหตุไรล่ะ?”

“เขาไม่กล่าวกับเราเลย” นางพึมๆพำๆ “ไม่เลยตั้งแต่การจู่โจมตอนนั้น เขา… รู้สึกผิดหวัง และหายเงียบไป เป็นระยะเวลานานยาวนานหลายปีที่เราอยู่โดยไม่มีเสียงของจากรี ไม่มีความรู้นำทางจากคาร์มาคนก่อนหน้าเรา” นางประสานมือวาทัยแน่น “ขอบคุณมากนะ ขอบคุณมากที่พาเขากลับมาหาเรา”

สล็อต

ตรวนแห่งศรัทธา

ธอร์วา พี่หญิงที่น้ำแข็ง ดึงสายบังเหียนให้ดรูวาสก์ร่างยักษ์ของนางหยุดตรงข้างวรินน่า สการ์มาคุณร์ที่เผ่าวินเทอร์คลอว์ เจ้าสัตว์ขนฟูพะรุงพะรังแผดเสียงฟืดฟาดต่อต้าน มันเป่าลมหายใจร้อนที่แลเห็นเป็นไอเมื่อกระทบอากาศข้างนอก
“เงียบนะ ไอซ์ทูธ” ธอร์วาเอ็ด กระดูกของขลังแล้วก็ยี่ห้อเครื่องหมายตรงข้อมือของนางกระทบกันเมื่อนางขยับมือคลำเจ้าสัตว์ยานพาหนะที่กำลังอารมณ์เสีย
อากาศหนาวบาดกระดูกโหมพัดทั่วแผ่นดินดินแดนกันดารที่นี้ แม้กระนั้นมีธอร์วาคนเดียวในกรุ๊ปนักสู้ที่มิได้ใส่ชุดดกที่ทำมาจากหนังและก็ขนสัตว์ แขนทั้งสองข้างของนางซึ่งมีรอยสักรูปเกลียวสีครามไม่มีสิ่งคุ้มครองจากพลังที่ธรรมชาติ แต่ว่านางมองไม่สะท้านสั่นสะเทือนอะไร เนื่องจากว่าความหนาวเย็นไม่บางทีอาจทำอะไรนางได้มาเป็นเวลายาวนานมากแล้ว

สล็อตออนไลน์

ร่างอันมองน่าเคารพของวรินน่า สการ์มาคุณร์นั่งอยู่บนหมูป่าดรูวาสก์เขี้ยวโง้งอีกตัวหนึ่งซึ่งใหญ่ยักษ์กว่าตัวที่ธอร์วาขี่อยู่เสียอีก มันร้องขู่คำรามแล้วก็กระทืบเท้าที่เป็นกีบข้างหนึ่งพร้อมมองดูธอร์วาด้วยสายตาดุร้าย กระทั่งเมื่อโดนวรินน่าเตะเข้าแรงๆหนหนึ่งก็เลยเงียบ

สการ์มาคุณร์โชกโชนสงครามและก็ไร้ความปรานี นางคว้าแชมป์จากการต่อสู้เลือดสาดมาเยอะแยะ แม้กระนั้นธอร์วามิได้ชื่นชมชื่นชอบนางกระทั่งเกินจริง ถึงแม้ว่าชื่อของธอร์วาจะยังไม่มีชื่อเสียงกว้างใหญ่ในดินแดนเฟรย์ลยอร์ดอย่างสการ์มาคุณร์ แม้กระนั้นนางเป็นชาแมนก้า ผู้สามารถนิมิตมองเห็นความมุ่งมั่นตั้งใจของเหล่าเทพเจ้า และก็แม้กระทั้งสตรีหัวหน้าเผ่าต่างๆที่มีอำนาจที่สุดในเฟรย์ลยอร์ดก็ยังเฉลี่ยวฉลาดพอที่จะไม่ดูถูกเหยียดหยามเลื่อมใสความศรัทธาแบบเก่า

ทหารวินเทอร์คลอว์ผู้อื่นดึงบังเหียนสั่งให้สัตว์ยานพาหนะหยุดแล้วก็รอคอยสการ์มาคุณร์และก็ชาแมนก้า พวกเขารีบเดินทางมาเกือบจะตลอดวันโดยมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกลึกเข้าไปในดินแดนของอวาโรซ่า ภายหลังจากเดินทางมาหลายชั่วโมง นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาแวะพักผ่อน พวกเขาก็เลยฉวยโอกาสลงมายืดเส้นยืดสายคลายแผ่นข้างหลังที่อ่อนเพลียและก็แข้งขาที่เป็นเหน็บ

ลมพัดแรงขึ้นพร้อมหอบหิมะแล้วก็น้ำแข็งลอยละลิ่วใส่ธอร์วา

“ลมพายุกำลังจะออกเดินทางมา” นางเอ่ย

วรินน่าซึ่งมีรอยแผลเป็นพิงอยู่บนบริเวณใบหน้าไม่ตอบอะไร แล้วก็ยังคงจ้องมองไปทางด้านทิศใต้ ดวงตาข้างขวาของวรินน่าเป็นสีหม่นหมองและก็บอดไม่เห็น เส้นผมสีดำของนางมีปอยผมสีขาวแทรกอยู่—ไม่ว่าสิ่งที่สร้างรอยแผลพวกนี้ให้นางจะเป็นอะไร แต่ว่ามันได้ทิ้งรอยไว้แจ่มแจ้ง ในกลุ่มชาวเผ่าวินเทอร์คลอว์ รอยบากแบบนี้เป็นสิ่งที่น่าภูมิใจแล้วก็น่าชมเชย—มันเป็นเครื่องหมายของคนรอดพ้นจากความตาย

jumboslot

“เจ้าเห็นอะไรถ้าอย่างนั้นหรอ?” ธอร์วาถาม

วรินน่าก้มศีรษะแล้วก็ยังคงเพ่งมองจุดที่อยู่ไกลออกไป

ธอร์วาหรี่ตา แต่ว่าเกือบจะไม่เห็นอะไรท่ามกลางลักษณะอากาศที่ชั่วร้ายหนักขึ้น

“เรามองไม่เห็นอะไรเลย”

“เจ้ามีดวงตาสองเราที่ใช้การได้แท้ๆแต่มืดบอดมากกว่าเราเสียอีก นังหนู” วรินน่าเย้ย

น้ำแข็งเกาะอยู่บนข้อนิ้วของธอร์วาในตอนที่นางกำมือแน่น ม่านตาของนางแปลงเป็นสีฟ้าอ่อนราวกับแผ่นน้ำแข็ง แต่ว่านางสะกดความโกรธไว้และก็สั่งตนเองให้สูดลมหายใจลึกๆ

เห็นได้ชัดเจนว่าวรินน่า สการ์มาคุณร์เองก็ราวกับชาววินเทอร์คลอว์โดยมากที่ไม่ค่อยให้ความเอาใจใส่กับนางหรือความเลื่อมใสของนาง การที่ธอร์วาร่วมขบวนจู่โจมคราวนี้โดยไม่มีผู้ใดเชิญชวนก็ดูเหมือนจะไม่มีสาระอันใด แน่ๆว่านางน่าจะมีความคิดว่าการที่มีชาแมนก้ามาร่วมขบวนอาจจะทำให้ทหารที่เชื่อเรื่องไสยเวทกำเนิดความสับสนขึ้นมาได้ ซึ่งจะเป็นภัยต่อการเป็นผู้พิชิตจุดหมายของพวกเขารวมทั้งอำนาจของนาง
[NPC5]
ในความจริง สัญชาตญาณที่แม้ว่าจะกำกวมแต่ว่าทรงอำนาจได้กระตุ้นสั่งให้ธอร์วาร่วมการบุกโจมตีคราวนี้ถึงแม้สการ์มาคุณร์จะแย้งไม่เห็นพ้องในตอนแรก ธอร์วาได้ศึกษามานานแล้วว่าควรจะโอบรับญาณบันดาลใจแบบนี้ไว้ภายในฐานะของขวัญ เหล่าเทพเจ้าอยากที่จะให้นางมาตรงนี้ แต่ว่าเพื่อจุดหมายใดนั้น นางไม่บางทีอาจทราบได้

“ตรงโน้น ห่างออกไปหนึ่งไมล์ด้านทิศใต้” วรินน่าชี้ “ใกล้ๆชะง่อนผาหินโน่น มองเห็นมั้ย?”

ธอร์วาก้มศีรษะท้ายที่สุด มีร่างหนึ่งซึ่งมองเห็นเป็นเพียงแค่เงาจางยืนอยู่กึ่งกลางหิมะ นางไม่บางทีอาจทราบว่าวรินน่าสังเกตมองเห็นได้ยังไง ธอร์วาย่นคิ้วในขณะกำเนิดความรู้สึกเสียวขึ้นตรงก้านคอ มีบางสิ่งบางอย่างแปลกออกไปเกี่ยวกับบุคคลผู้นี้ไม่ว่าเขาจะเป็นคนใดกันแน่…

ลมโหมกระหน่ำขึ้นรวมทั้งร่างนั้นก็ถูกบังอีกที แม้กระนั้นความกังวลของธอร์วายังอาจจะค้างคาอยู่

“พลลาดตระเวนจากอวาโรซ่าถ้าเช่นนั้นหรอ?”

“ไม่ใช่” วรินน่าบอกแล้วก็สั่นหน้า “พวกนั้นจะฝ่าฝ่าเนินหิมะกองโตไปตรงๆเลย ชาวเฟรย์ลยอร์ดไม่ว่าจะเป็นเด็กตัวเล็กๆเพียงใดก็ไม่มีวันตกลงใจผิดแบบนี้แน่

เครดิตฟรี

“ถ้างั้นก็เป็นคนต่างบ้านต่างเมืองสินะ แม้กระนั้นมาทางด้านเหนือไกลขนาดเลยรึ?”

วรินน่า สการ์มาคุณร์ยักไหล่ “ชาวอวาโรซ่าไม่ปฏิบัติตามวิถีเริ่มแรกแล้ว พวกเขาหันมาค้าขายแลกกับชาวดินแดนใต้ แทนที่จะแย่งชิงสิ่งที่อยากได้ไปตามใจชอบ นี่บางทีอาจจะเป็นพ่อค้าที่หลงทางมา”

วรินน่าถุยน้ำลายอย่างไม่ยี่หระแล้วก็บังคับดรูวาสก์ของนางให้หมุนเพื่อเดินทางต่อ นักสู้ที่เหลือทำตามอย่างรวมทั้งสั่งให้สัตว์ยานพาหนะตัวโตเขี้ยวโง้งของพวกเขาหันเดินไปตามแนวสันเขามุ่งสู่ทิศตะวันออก มีแม้กระนั้นธอร์วาผู้เดียวที่ยังไม่ขยับไปไหน นางถมึงทึงเข้าไปในลมพายุ

“เขาบางครั้งก็อาจจะมองเห็นพวกเราแล้ว ถ้าหากเขาไปส่งข่าวคราวว่ามองเห็นเรา พวกอวาโรซ่าบางทีก็อาจจะเตรียมรับมือได้ทัน”

“เจ้าทึ่มโน่นเป็นไปไม่ได้คาบข่าวอะไรไปบอกคนไหนกันแน่ได้หรอก บางทีอาจเว้นก็เสียแม้กระนั้นพวกทวยเทพเทวดาใดๆก็ตามที่พวกเขาบูชาในดินแดนไกลมาก” วรินน่าตอบเสียงดัง “ลมพายุหนักขึ้นแล้ว เขาได้ตายก่อนที่จะถึงเวลามืดแน่ มาเถิด พวกเรายืดยาดมานานพอแล้ว”

แม้กระนั้นยังคงมีบางอย่างที่ก่อกวนจิตใจของธอร์วา นางยังไม่ขยับออกมาจากขอบสันเขาและก็ดูกลับไปที่คนต่างเมืองผู้สันโดษ แม้นางจะแลเห็นแทบจะไม่ไกลเกินสิบกว่าก้าวก็ตาม นี่เป็นเหตุผลนางถูกพามาตรงนี้หรือไม่?

“นี่เจ้า!” วรินน่าตะโกน “จะไปมั้ย?”

ธอร์วามองวรินน่าก่อนหันกลับไปมองดูทางด้านใตน

“ไม่”

ธอร์วากระเหม็นตุกสั่งให้หมูป่าดรูวาสก์ของนางเดินลงลาดสันเขาไป รวมทั้งยิ้มหนำใจออกมาเมื่อได้ยินเสียงวรินน่าสบถอยู่ข้างหลังนาง

สล็อต

เจ้าคือศัตราวุธ

เขาเริ่มการฝึกฝนโดยสูดลมหายใจหนึ่งครั้ง เข้ารวมทั้งออกเขาได้ยินเสียงน้ำหยดลงมาจากรอยแยกบนเพดานถ้ำที่ทำให้พื้นหินข้างล่างแฉะจนกระทั่งมองเห็นแวววาวท่ามกลางความมืดดำมิด เขาจำภาพศักดิ์สิทธิ์ที่สลักอยู่บนพื้นหินได้ มันประกาศให้ทราบถึงโชคเคราะห์รวมทั้งวิถีโคจร หากแม้เมื่อหลับตา เขายังคงเห็นภาพของแต่ละเสี้ยวจันทร์เขาแกว่งฤษีองสามคราวด้วยความขวยเขิน หินพระจันทร์ในมือให้ความรู้ความเข้าใจสึกของความแข็งแกร่ง ถ้าว่ามีความค่อยดุจดังที่ว่าง มันเป็นเศษมนตร์ที่เหลือค้างจากการบรรจบทีแรกระหว่างพระจันทร์และก็เงาของมันที่อยู่ในโลกที่วิญญาณซึ่งโคจรทาบซ้อนกันบนม่านที่ผืนฟ้า การปรากฏที่การผสานบรรจบคราวนี้ทำให้หินเดือนหลุดล่วงลงมาสู่ผืนโลกเหมือนกับหยดน้ำตา

สล็อตออนไลน์

พระจันทร์ทั้งคู่ต้องเขยื้อนห่างจากกันไปตามวิถีโคจรของแต่ละดวง

เอฟีเลียสเองก็โคจรไปตามวิถีของเขาด้วยการเดินหน้าฝึกหัดวิชาถัดไป

ในเวลานี้ กระบี่ของเขาเป็นดังลมหายใจของเขาที่มีจังหวะเร็วขึ้นเรื่อยการตวัดฟาดของเขาเป็นไปตามองศาโค้งที่เขาได้ฝึกฝนมายาวนานหลายปีกระทั่งมีบางครั้งบางคราวถึงกับขนาดที่เขาหลั่งเลือด ฝึกหัดจนกระทั่งเกือบจะถึงขนาดที่สำเร็จร้ายต่อตัวเอง ผู้ชายขยับเคลื่อนหมุนร่างในอากาศตามอาวุธในมือ เขาทั้งยังต่อสู้รวมทั้งปัดป้อง—การจู่โจมแต่ละครั้งมีความลื่นไถลไหลต่อเนื่องกัน เขาหลับตาลงเพื่อจะได้ไม่มีความจำเป็นที่ต้องมองดู… จะได้ไม่จำทุกๆสิ่งทุกๆอย่างที่เขาได้สละทิ้งไปเพื่อแลกเปลี่ยนกับการใช้อาวุธของเขา
“เอฟีเลียส…” พี่มองเห็นหน้าเรา ริมฝีปากเราสั่น แม้น้ำเสียงเราจะหนักแน่น

“เอฟีเลียส” ในดวงตาเราสะท้อนให้พี่มองเห็น…

jumboslot

เอฟีเลียสสะดุดเซเมื่อกระบี่หินผาเดือนของเขามีสีแดงวาบปรากฏขึ้นแล้วก็มีภาพของคนต่างแดนผู้หนึ่งผ่านเข้ามาเบื้องหน้าเขา ภาพนิมิต? ความจำ? เขาลงมือฆ่ามากี่ครั้งแล้วเพื่อจะได้ไม่ต้องรับทราบให้แจ้งชัด? กระบี่หล่นจากมือของเขา และก็เอฟีเลียสก็หล่นตามไปเร็วนี้ๆ เขาล้มชนพื้นโดยไม่มีอาวุธนำทางรวมทั้งสูญเสียท่าทางก่อนหน้า

ทุกๆสิ่งทุกๆอย่างหวนกลับมา ทุกอย่างที่เขาได้ข่มเก็บไว้ คมกระบี่ที่เขาฟาดทะลวงใส่ศัตรูแต่ละครั้งกลับบาดตัวเขาเองลึกมากกว่า

เอลูน… แฝดของเขา นางได้เอื้อมผ่านม่านนั้นมา นางได้แสดงให้เขาทราบ… แต่ว่าแล้วกลับถูกพรากไปจากเขา

เอฟีเลียสกลืนถ้อยคำบาดใจที่เขาจะไม่มีทางกล่าวออกมาให้หายลงไปในคอ เพียงแต่เดี๋ยวเดียวที่เขากำมือแน่นพร้อมจะต่อสู้กับวิถีโคจรและก็โชคชะตาที่ถูกสลักจารึกไว้บนหิน แม้กระนั้นถึงแม้มือจะสั่นเทา… เขาก็ยอมปล่อยมือออก

ในตอนที่เอฟีเลียสลุกยืนและก็ปัดไปข้างหลัง เขามองเห็นว่าพระจันทร์ลอยขึ้นมาแล้ว แสงเดือนส่องลงบนแท่นบูชาที่เขานำไปตั้งเอาไว้ในส่วนลึกของวิหาร มันกำลังเรียกเขาราวกับครั้งใดก็ตามตัวเขาเป็นที่เรียกร้อง
[NPC5]
ถึงเวลาแล้ว ถึงเวลาแล้ว เลื่อมใสของเขากำลังจะได้รับรางวัลทดแทน

พลังของลูนารี่กำลังเพิ่มขยายไปทั่วผืนม่านที่ฟ้า คาถาที่วิญญาณ ที่ความลับที่อยู่ในนั้น—การฝึกซ้อมทั้งปวงก่อนหน้านี้มิได้ทำให้เอฟีเลียสสามารถเก็บพลังของพระจันทร์เองได้ แม้กระนั้นเขาไม่มีความจำเป็นต้องทำแบบนั้น

เขาบรรจงเตรียมพร้อมดอกน็อคทัมซึ่งเขาปลูกเอาไว้ในสระของแท่นบูชาแล้วก็คั้นสกัดมันออกมาเป็นน้ำยาวิเศษที่มีฤทธิ์รุนแรง—ของเหลวที่อยู่ในถ้วยบดยาเรืองแสงซีดๆ

เขาวางกระบี่ฝึกฝนไว้ข้างกายรวมทั้งยกถ้วยนั้นขึ้นรับแสงเดือน

หลังจากนั้น เขาถึงยาพิษจากดอกไม้ลงบนริมฝีปากโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เครดิตฟรี

ความทรมาทรกรรมนั้นร้ายแรงเกินจะบรรยาย ความเจ็บเข้าเกาะรอบคอของพี่ พี่ไม่อาจจะกล่าวอะไรได้เลย…

ทุกสิ่งทุกอย่างแสบร้อนเช่นโดนเผา พี่ดิ้นพราดด้วยความทรมาณสาหัส พี่ขย้อนรวมทั้งไอในระหว่างที่ยาพิษแล่นไปทั่วร่างและก็เปิดช่องให้พี่เชื่อมสู่พลังที่พระจันทร์…
สู่เรา
“เอฟีเลียส” เรากระซิบบอกจากป้อมของเราแล้วก็ผีของเราก็สัมผัสดับภูตผีของพี่อย่างแผ่วเบา พี่รับทราบได้ถึงตัวตนของเราผ่านม่านผืนนั้น พี่ยกมือของตนขึ้นมาด้วยทราบว่าเราอยู่ไกลเหลือเกิน นี่เป็นความเจ็บที่พี่จำเป็นต้องโอบรับไว้

พี่จับมือรับมันไว้ มันเปลี่ยนมาเป็นอาวุธของพี่

เราส่งมันไปให้พี่…
กราวิทัม
“เอฟีเลียส” เรากระซิบบอกขึ้นเมื่อมีความรู้สึกว่าพี่ยึดติดกับยาพิษที่กำลังแผดเผาร่างพี่ เรารู้ดีว่าเพราะอะไรพี่ก็เลยตกลงใจแบบนี้ การเสียสละที่เราขอให้พี่ทำ…

สล็อต

บุตรแห่งซอน

อะไรเป็นไม่เหมือนกันระหว่างข้อบังคับกับความเรียบร้อย?
คุณสามารถมีอย่างหนึ่งโดยไม่มีอีกอย่างได้รึเปล่า? แล้วพวกมันเกี่ยวกับความเที่ยงธรรมเช่นไร? บางเวลา มันก็ขึ้นกับว่าคุณตั้งข้อซักถามนี้กับคนไหนกันแน่ หากคุณถามฉัน ยุคที่ยังวัยรุ่น ตัวฉันก็จะกล่าวว่าความถูกต้องสร้างได้ด้วยการซัดหัวกะโหลกให้แตก
แล้ววันนี้ ฉันก็คิดว่าตนเองยังเด็กอยู่ซะด้วย
ฟ้ายังไม่สว่างอยู่เลยเมื่อในตอนที่ฉันมาถึงหอกฎหมาย และจากนั้นก็อย่างเคยๆฉันพาแขกมาด้วย แม้ธรรมดาแล้วจะไม่ใช่ตอนเช้าขนาดนี้ก็เถิด มีกันสองคนจากทั้งปวงเจ็ดผู้ที่ฉันจับได้ขณะที่พวกเขากำลังไล่ตีทำลายร้านรวงและก็ห้องอาหารบนถนนหนทางโฮโรโลจิก้า คนหนึ่งกำลังกรนภายหลังที่ฉันสัมผัสเขาเข้าไปเบาๆส่วนอีกรายตื่นเต็มตาและจากนั้นก็ดูท่าจะชื่นชอบการใช้ภาษาที่มีชีวิตชีวาใช้ได้เลย

สล็อตออนไลน์

“เบาๆหน่อย หงุดหงิดรำคาญหูจะห่วยแตกอยู่แล้ว” ฉันออกแรงบีบอุ้งมือเหล็กที่กำอยู่รอบปกคอเสื้อของเขารวมทั้งผงกศีรษะไปทางสหายร่วมกลุ่มของเขาที่ถูกวางพิงไว้บนบ่าฉัน “หากฉันเป็นคุณนะ ฉันจะมองเพื่อนฝูงคนนี้เป็นตัวอย่าง”

“เหี้ยมโหดอำมหิตชะมัด” เขาโวยวาย “นี่พวกเราอยู่ไหนกัน? ในน็อกซัสรึยังไง?”

“น็อกซัสหรอ?” ฉันต้องห้ามตนเองไม่ให้หัวเราะ “ดีแล้วนะ นี่ถ้าหากพวกเราอยู่ในน็อกซัส ฉันอาจพาคุณไปสังเวียนต่อสู้เร็คคอนนิ่งแล้ว ไม่ใช่ตารางประจานอย่างนี้หรอก”

คำกล่าวที่เห็นภาพกระจ่างนั้นทำเอาเขาสะดุ้ง รวมทั้งฉันก็ได้อยู่เฉยๆพักหนึ่งก่อนเขาจะเริ่มอีกที

“มีความคิดว่าจะปิดปากเราให้เงียบได้ถ้าเช่นนั้นรึ ฝันไปเหอะ พวกเราจะเปิดเผยระบอบข่มขี่ของพวกท่านและทำลายมันซะ”

“แล้วไอ้การชำรุดหน้าต่างร้านค้าชานี่มันช่วยทำให้สำเร็จตามเป้าหมายโน่นยังไง ฮึ? คุณมันก็แค่เด็กนิสัยไม่ดีขี้เบื่อที่เที่ยวหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองทำลายของใช้ของสอยเพียงแค่นั้นล่ะ มิได้ช่วยคนไหนกันแน่หรอก”

“พวกเราเป็นปากเสียงให้ผู้ที่ไม่มีสิทธิ์มีเสียง!” เขาแหวกลับ “คนอนาถาและก็ผู้ที่ถูกบังคับ”

ฉันมองเสื้อผ้าเขา ใหม่ สะอาด เขาไม่มีทางขาดแคลนสิ่งใด “นี่ ฉันก็เป็นชาวชอนคนหนึ่งที่ยากแค้นรวมทั้งถูกข่มขี่ แล้วเสียงฉันก็ธรรมดาดีมิได้มีปัญหาอะไร”

“ท้ายที่สุดคุณก็เป็นส่วนใดส่วนหนึ่งของระบบ” เขาถุยน้ำลายที่มีเลือดผสมลงบนถนนหนทาง “เพียงแค่ได้เงินเข้ากระเป๋าเล็กๆน้อยๆคุณก็ยอมทำทุกๆสิ่งทุกๆอย่างแล้ว ค่ำคืนคุณนอนลงได้อย่างไร?”

jumboslot

ฉันรู้สึกคันจี๊ดขึ้นมาจากเกราะแขนที่สวมอยู่ ความต้องการที่จะกระซวกมือใส่กระดูกซี่โครงของบุคคลอื่นนั้น บางวันมันก็ร้ายแรงกระทั่งแทบจะอดกลั้นมิได้ ในขณะที่พากเพียรข่มใจ แต่ว่าคำบอกเล่าของเขาก็ทำให้เลือดในตัวฉันรู้สึกเดือดปุดๆขึ้นมา เกราะมือเฮ็กซ์เทคของฉันเริ่มแผดเสียงเป็นการสนองตอบรวมทั้งพร้อมในการต่อสู้ซึ่งจำเป็นจะต้องเกิดขึ้นแน่ แต่ว่าฉันสะกดกลั้นมันไว้

“ตอนที่มิได้ไล่ล่าพวกปัญญาอ่อนที่เที่ยวพังทลายร้านค้าชาน่ะหรอ? ฉันก็หลับปุ๋ยราวกับเด็กๆเลยล่ะ”

โชคดีที่พวกเรามาถึงประตูพอดิบพอดี

“เอ้า ชวนช่วยชาวชอนที่ตรากตรำ” ฉันจับหัวพระสนมจ้อเคาะประตู รับสารภาพตรงๆว่าฉันเผลอระบายความโกรธผสมไปกับการเคาะคราวสุดท้ายนิดหนึ่ง—เสียงเคาะนั้นดังพอที่จะก่อให้ใครซักคนที่อยู่อีกฟากของประตูมาไขเปิดให้

“ผู้คุมเคปเปิล” ฉันส่งยิ้มให้บริเวณใบหน้าที่กะพริบตาปริบๆอยู่ข้างหลังประตูที่อ้าเปิดออกช้าๆ

“เริ่มแต่เช้ามืดเลยหรอ วาย?” เขาพูดเสียงงัวเงียแล้วก็เอามือขยี้ตาไล่ความง่วงนอน

“ความไม่ยุติธรรมมันเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อนน่ะสหาย” ฉันลากทั้งคู่ผู้ที่จับได้เข้ามาภายในรวมทั้งเล่าเหตุที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าให้เคปเปิลฟังแบบย่อๆ

“ฉันจับพวกเขามาได้สองคน” ฉันสรุป “ผู้ต้องสงสัยทั้งคู่คนนี่…” ฉันดูพวกเขาครั้งละคน เวลานี้ทั้งสองแผดเสียงกรนผสานกัน “หมดฤทธิ์ละ”

เคปเปิลเลิกขนคิ้ว “ดูท่าจะเป็นแบบงั้นล่ะนะ นายอำเภอเคทลินสอบถามหาคุณอยู่น่ะ ด้านบนเลย”

“ถ้าเช่นนั้นฝากช่วยจัดแจงพวกนักปฏิวัติยามว่างนี่หน่อยได้มั้ย?”

“ประเดี๋ยวฉันลงบันทึกให้” เคปเปิลแผดเสียงเฮือกในขณะที่ฉันทิ้งร่างอันธพาลคนหนึ่งใส่แขนเขา และก็ปลดปล่อยจอมจ้อให้กองอยู่ตรงเท้าเขา

ฉันส่งยิ้มให้เขาแวบหนึ่งตอนเดินผ่าน “คุณนี่เป็นเลิศบุคลากรดีเด่นของหน่วยงานเลย”
[NPC5]
ห้องทำงานของเคทลิเมืองนรกเปรอะ โต๊ะทำงานที่ทำมาจากไม้รวมทั้งแผดเสียงเอี๊ยดอ๊าดของคุณถูกบังจนถึงมิดอยู่ใต้กองพะเนินเทินทึกที่มีอีกทั้งแคปซูลท่อลมทองสัมฤทธิ์จำนวนหลายชิ้น แบบฟอร์ม และก็บันทึกสั่งต่างๆมากมายก่ายกอง นายอำเภอจมอยู่กึ่งกลางกองกระดาษ คุณกำลังคุ้ยเขี่ยหาบางสิ่งอยู่ในกองนั้นซึ่งมีทั้งยังหมายจับ ประกาศแล้วก็คำบัญชาจากอีกทั้งหัวหน้าคุณแล้วก็เครือญาติพ่อค้าต่างๆดูท่าคุณคงจะหมกตัวมิได้ออกมาจากห้องนี้มานับเป็นเวลาหลายวันแล้ว ตอนที่ปิดประตู ฉันทราบเลยว่าจะต้องทายใจทางลมให้ถูกว่าต่อมโกรธของคุณจะดำเนินการขึ้นมาตอนไหน

“นั่งสิ” คุณกล่าวโดยไม่แหงนมามองดูด้วยและก็ยังคงคลำหาของบางสิ่งบางอย่างถัดไป

ตรงเข้าเรื่องเลยสินะ

“เรื่องอะไรหรอ เกี่ยวกับแก็งค์อาชญากรโน่นรึเปล่า?” ฉันชูของออกมาจากเก้าอี้ตัวหนึ่งแล้วนั่งพลางขยับนิ้วมือจักรกลข้างขวาและก็ชูรองเท้าบูตขึ้นพิงมุมโต๊ะของคุณ “อีกไม่กี่วัน พวกนั้นก็กลับมาเดินได้เองล่ะ บอกเลยจ๊าว่านี่เป็นเบาไม้เบามือให้แล้ว”

“ไม่ใช่หัวข้อนั้น” คุณตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโรยลงเรื่อยในแต่ละคำที่ออกมา “มีเรื่องมีราวที่เข้ามาถึงพวกเรา เป็นการเปลี่ยนที่… สลับซับซ้อนและก็พวกเราต้องไปสำรวจ มันเกี่ยวกับชอน”

เวลานี้ ฉันมองเห็นว่าสิ่งที่ทำให้เคทดูเหน็ดเหนื่อยมิได้มีเพียงแค่เรื่องอดหลับอดนอน มีอะไรบางอย่างที่ทำให้คุณรอบคอบ เป็นความกลัวที่มิได้พบได้ทั่วไปๆในเพศหญิงคนนี้ที่สามารถยิงลูกปืนเจาะทะลุเหรียญเงินได้จากระยะที่ห่างไปสามตอนถนนหนทาง

เครดิตฟรี

“ใช่ยัยโน่นรึเปล่า?” ฉันถาม อดสลัดเสียงมิได้

สุดท้าย เคทก็เลิกไล่หาของไปทั่วอีกทั้งโต๊ะ ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นตวัดขึ้นมามองดูฉัน “ไม่ เรื่องอื่น เรื่องใหม่”

“เรื่องใหม่” ฉันบอกทวนแม้ว่าจะมิได้ช่วยทำให้รู้เรื่องอะไรมากเพิ่มขึ้น

เคทสูดลมหายใจเข้าช้าๆ”เกิดเหตุอะไรบางอย่างในซัมป์”

ฉันเอียงคอมอง “แต่ว่ามันโคตรจะห่างจากพื้นที่ดูแลของพวกเราเลยค่ะ”

“ภายหลังจากการแบ่งแยก” เคทเอ่ย “เมืองของเราก็อยู่ในภาวการณ์พึ่งพิงกันและกัน ถึงแม้เค้าหน้าจะไม่เหมือนกันคนละขั้ว แม้กระนั้นต่างก็ไม่บางทีอาจอยู่รอดได้ถ้าหากขาดอีกข้างหนึ่ง ด้วยเหตุผลดังกล่าว ก็เลยจำต้องรักษาสมดุลไว้”

แยก พวกเขาเรียกอย่างนั้น ธรรมดาแล้ว การแบ่งกันมันจำเป็นต้องใสสะอาดแล้วก็เสมอภาค แต่ว่าในกรณีนี้ พ่อค้าผู้มั่งมีบางรายอยากที่จะให้ขุดลำคลองจนถึงเนื้อเต้น ต้องการมากมายซะจนถึงมิได้มองให้ดีว่าพื้นดินแข็งแรงพอที่จะรองรับได้หรือไม่ พวกเขาทำให้ครึ่งเดียวของชอนจะต้องจมอยู่ใต้น้ำ ทำให้คนมากจมน้ำเพราะเหตุว่าต้องการจะค้าขาย แล้วนับจากนั้นมา การแบ่งผลตอบแทนทางด้านการค้านัก็ไกลห่างจากคำว่าแน่ชัดหรือเสมอภาคไปๆมาๆก

“แนวทางกล้วยๆอย่างหนึ่งที่จะทำลายสมดุลนั้นได้ก็คือ การลงไปที่พื้นที่ด้านล่างของชอนและก็เริ่มลงมือ” ฉันกล่าวขึ้น “แม้กระนั้นพวกเรามิได้กำลังกล่าวถึงโพรมีเนดนี่—ในซัมป์ไม่มีจุดต่อเนื่องกันที่พวกเราสามารถเข้าไปสร้างสถานการณ์จัดฉากและทำเป็นไม่สนใจได้”

สล็อต

หายนะแห่งความโลภ

คนไหนเฝ้าโต๊ะคิดเงิน?” เราถาม
เชอรัป คนเฝ้าประตูซึ่งมีอาวุธพร้อมมือมองดูเราด้วยดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความวิตกว่าตัวเองทำอะไรไม่ถูกไปหรือไม่
“ริว คืนวันนี้ริวเป็นคนเฝ้าโต๊ะคิดเงินนะครับ” เขาตอบ

“ให้ไปประจำเพิ่มเติมอีกสองคน” เราสั่งเขา
คืนวันนี้มีการต่อสู้นัดหมายสำคัญ พวกรุนแรงมากันมาก เราไม่อยากที่จะให้พวกอันธพาลฉกเงินเดินลอยนวลออกไปได้

สล็อตออนไลน์

เชอรัปรีบแจ้นออกไป เพียงแต่เดี๋ยวเดียว เขาก็กลับมาพร้อมนักมวยร่างบึ้กเบอร์ต้นสองราย ภายหลังพวกนั้นไปประจำตรงกล่องเหรียญช่วยริวดำเนินงานแล้ว เราก็ไปตรวจทานแถวสังเวียนอีกที คนแน่นจนถึงล้นออกไปถึงประตูไม่ว่าจะเป็นพวกคนเดินดิน คนที่ใครๆก็รู้จักหรือพวกที่อยู่ตรงกลาง— พวกเขาแทบจะไม่มีอะไรเช่นกันเลย เว้นแต่ความอยากเลือด รวมทั้งพวกเขาก็กำลังจะได้ชิมรสมันสมใจนึก

ปราห์น จอมถลกหนังที่เป็นนักสู้ตัวเอกของเรา พึ่งเข้าสู่สนามเสร็จภายหลังจากเดินเชิดเบ่งอยู่นาน ร่างใหญ่โตกล้ามเป็นผูกๆของเขาทาเป็นสีเขียวตลอดตัว เขาสวมเสื้อเกราะแขนขนาดเล็กไว้ตรงท่อนแขนซ้าย กระบี่แส้ประจำตัวอันมีชื่อเสียงซึ่งตกแต่งให้มองเหมือนอสรพิษยังม้วนม้วนไว้ตรงสายรัดเอวของเขาในขณะก้าวสู่สังเวียนเพื่อประจันหน้ากับคู่แข่ง ผู้ท้าแข่งเป็นชาวยกริม่า… ชื่อฟารานกะละมัง? หรือฟาร์เรลนะ? ไว้เขาชนะแล้วเราค่อยจำชื่อเขา ผู้ท้าแข่งจ้องมองเขาไม่วางตา พร้อมยกมือขึ้นมาตรงไหล่ด้วยความคันมือต้องการดึงอาวุธมีดคู่ออกมาจากฝักที่อยู่บนแผ่นข้างหลังของตนเอง เขาเดินทางผ่านมาไกลถึงครึ่งโลกเพื่อการนี้ รวมทั้งเขาอาจหมดอนาคตหากโดนเด็กเจ้าถิ่นขวัญใจผู้ชมทำร้ายเข้า

เมื่อผู้ตัดสินบนเวทีสลัดผ้า โชว์ของพวกเราก็เริ่มขึ้น นักสู้ทั้งคู่เดินวนเจอหน้ากันอยู่กึ่งกลางเวที เนื่องจากว่าเป็นนักสร้างความรื่นเริงใจ จอมถลกหนังก็เลยเบี้ยวแส้ของเขาออกมาสลัดพันรอบข้าง (เขาเป็นเยี่ยมในโดยประมาณแปดคนทั้งโลกซึ่งสามารถทำอย่างนี้ได้โดยไม่บาดหน้าตนเอง แล้วเขาก็ถูกใจอวดให้คนอื่นๆมองเห็นซะด้วย)

ด้วยคิดว่าการอวดความสามารถอย่างงั้นเป็นการลบหลู่ดูหมิ่นกันแบบต่อหน้า นักสู้ชาวยกริม่าก็เลยชักมีดของเขาออกมา เขาวิ่งล้นผ่านจากอีกฟากของเวทีไปสู่กึ่งกลางรัศมีของกระบี่แส้รวมทั้งแหวกอากาศมาด้วยองศาที่ผิดธรรมดา ถึงแม้จอมถลกหนังจะไม่ได้นึกฝัน แต่ว่าเขาก็ดูแลตัวไว้อยู่แล้ว เขาชูเกราะแขนขึ้นปัดป้องมีดนั้นจนกระทั่งชายยกริม่าเสียหลักในชั่วเวลาเพียงแต่เสี้ยววินาที

มันราวกับนานชั่วฟ้าดินสลาย ร่างของนักสู้ชาวยกริม่าเสียหลัก มือเขาลงมาอยู่ตรงบั้นท้าย เปิดท่อนลำตัวกว้างให้กลายเป็นเป้าการจู่โจม

ด้วยการเคลื่อนไหวที่ไหลลื่นเพียงแค่ปราดเดียว จอมถลกหนังเหวี่ยงกระบี่แส้ฟาดฉับลงบนคอของคู่แข่งขัน ชายชาวยกริม่าล้มลงฟาดพื้นจมกองเลือดของตน หมู่คนโห่ร้องลั่น

“โต๊ะคิดบัญชีเป็นอย่างไรกันบ้าง?!” เราตวาดถามพวกลูกน้องที่อยู่ข้างหลัง

“พร้อมนะครับ นาย!” เชรัปร้องตอบขณะที่ที่คนปริมาณอย่างใหญ่โตแห่กรูกันเข้ามาตรงโถงข้างหน้าเพื่อสะสางยอดพนัน

jumboslot

ผ่านอโลภลับไปที่สังเวียนแล้วก็มองเห็นคนงานที่ชูร่างชายชาวยกริม่าขึ้นเขารถเข็นศพ ห่างออกไปไม่กี่ฟุต จอมถลกหนังกำลังสังสรรค์ร่วมกับแฟนคลับกรุ๊ปหนึ่งของเขา เขามีสีหน้าท่าทางแบบงั้น สีหน้าท่าทางที่เรารู้เรื่องรู้ราวหมายดี ไม่ใช่ความโปร่งหัวใจ ไม่ใช่ความชอบใจ เขากำลังลำพอง รวมทั้งเรื่องร้ายจำเป็นที่จะต้องตามมาแน่

ราวหนึ่งชั่วโมงให้ข้างหลัง ผู้ชมแยกย้ายกลับไปอยู่บ้านไปไหมดแล้ว แล้วก็เงินพนันก็ถูกเทออกมานับ ในตอนที่เรากำลังจะร่ำลาบุคลากร ทายสิว่ามีใครกันแน่มาหยุดเราไว้ตรงประตู?

ก็จอมถลกหนังโน่นล่ะ เขากำลังถือถุงเหรียญใบใหญ่โต แม้กระนั้นเขากลับมองไม่ค่อยถูกใจ เขากล่าวว่ามีเรื่องมีราวคาใจที่จำต้องสะสาง นั่นไงล่ะ

เราถามเขาว่ามีปัญหาอะไร เขาเพิ่งจะคว้าชัยครั้งใหญ่ต่อหน้าต่อตาผู้ชมที่มีปริมาณสูงสุดเป็นประวัติการณ์ เขากล่าวว่าโน่นล่ะปัญหา เขาดึงคนมาดูได้มากมายมากกว่าตอนไหนๆที่เคยมี เขาก็คงจะได้ส่วนแบ่งจากโต๊ะคิดบัญชี โต๊ะคิดเงินของเรา

ในขณะนี้ เรารู้และเข้าใจดีแล้วว่าเพราะอะไรเขาถึงออกอาการอย่างนั้น มันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากอาการที่เราเคยเป็นเมื่อในเวลาที่เรายึดตรงนี้มา แม้กระนั้นการที่เรารู้เรื่องว่าหมอนี่อยากได้อะไร มิได้แสดงว่าเราจะยอมชูให้จากที่เขาปรารถนา เราตอบจอมถลกหนังไปว่ามิได้

เพียงแค่นั้น เขาก็ระเบิดอารมณ์ เขาเริ่มพ่นว่าเราโชคดีแค่ไหนที่ได้เขามาลงต่อสู้บนเวทีของเรา

“ทราบรึเปล่าว่าในโลกนี้มีกี่ผู้ที่ทำแบบเราได้?” เขาถาม “เก้าคน!”

“เก้าหรอ หึ จะต้องนับเหลือเกินคนหนึ่งแน่นอน” เราบอก
[NPC5]
เขายังพล่ามไม่เลิก และก็กล่าวว่าในขณะนี้เรารวยสุขก็คงจะลืมไปแล้วว่าการสังหารไปเสี่ยงบนสังเวียนนั้นมันคืออะไร พอเพียงถึงในขณะนี้ พวกลูกน้องของเราก็เริ่มเอียงหูฟัง เราจะปลดปล่อยให้ผู้อื่นมีความคิดว่าเราอ่อนเหลาะแหละมิได้ และก็นี่น่าจะเป็นจังหวะดีที่จะกระตุกเตือนให้จอมถลกหนังนึกออกว่าคนใดกันเป็นนายจ้าง และก็คนไหนกันแน่เป็นลูกน้อง แม้กระนั้นเขายังมิได้จังหวะนั้น

“เจ้ามันก็แค่สมัยก่อนแชมป์ความสามารถตกในชุดขนสัตว์หรูหราที่ดีแต่ชี้นิ้วสั่งนักสู้ตัวจริงอย่างพวกเรา” เขากล่าว “งานที่เจ้าทำน่ะ ใครๆก็ทำเป็นทั้งหมด”

นี่มันเริ่มจะมากมายไปแล้ว เราบอกจอมถลกหนังว่าถ้าหากต้องการวัดกันตัวต่อตัวบนสังเวียนก็ได้ เขาจะได้ทราบซึ้งว่าเรายังมีเลือดนักสู้อยู่ในตัวเท่าไร เราทายใจว่าถึงในตอนนี้ เขาอาจจะรู้สึกประหนึ่งว่าถอยหลังมิได้แล้ว ด้วยเหตุว่าเขารับคำท้าทาย

เครดิตฟรี

“ถ้าเกิดเราชนะ ตรงนี้ควรจะเป็นของเรา รวมทั้งทั้งหมดทุกอย่างในนี้ด้วย” เขาบอก

เราก้มศีรษะ เขานิ่งรอคอยเหมือนกับคาดว่าเราจะเรียกร้องพนันอะไร ทำราวกับว่าเขามีอะไรที่เราจะอยากได้แบบงั้นล่ะ

คำเรียกร้องเดียวของเราก็คือ ให้พวกเราต่อสู้กันซึ่งๆหน้าเหล่าผู้ชม

“ได้ค่าจ้างไปด้วยเลยตามใจ”

คืนที่การต่อสู้มาถึง ผู้ชมแห่กันมาอย่างมากมายกระทั่งล้นล้นไปเมืองนอกประตูสนามสำหรับแข่ง คืนวันนี้ เราสั่งให้ลูกน้องที่แกร่งที่สุดถึงห้าคนทำหน้าที่ที่โต๊ะคิดบัญชี

เราเดินออกไปสู่สังเวียนท่ามกลางเสียงกลองตีรัวแล้วก็ผู้ชมที่โห่ร้องกึกก้อง ผ่านองมองเห็นจอมถลกหนังที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม เขาทาตัวเป็นสีเขียวแล้วก็มองใจร้อนไม่มีความต่างจากที่เคยเป็น สำนึกที่คุณงามความดีตามวิถีวาสทาญ่าผุดขึ้นมาในใจของเรา เราบอกเขาว่าขอแค่เพียงเขาประกาศบอกคนอีกทั้งสนามว่ารู้สึกสำนึกผิดที่ได้ดูหมิ่นเหยียดหยามเกียรติยศเรา การต่อสู้คราวนี้ก็จะเป็นอันยกเลิก

เขาบ้วนน้ำลายลงบนพื้นแล้วก็สลัดกระบี่แส้ของเขาขึ้นเหนือหัวด้วยความเกรี้ยวกราด เขาไม่ยินยอมถอย

กว่าที่ผู้ตัดสินเวทีจะโบกผ้าส่งสัญญาณ จอมถลกหนังก็เดินมาถึงครึ่งเวทีแล้ว เขาฟาดกระบี่แส้ใส่เรา และก็ก่อนที่จะเราจะทันโต้ตอบอะไร อาวุธชิ้นเล็กพิษสงร้ายก็ตวัดเฉือนโดนเนื้อแก้มเราเข้าแล้ว เขาตวัดกระบี่แส้อีกสองสามครั้งซึ่งเฉียดฉิวใกล้คอเราอย่างน่าหวาดกลัว ในเวลาที่เรามานะหาทางจัดแจงกับกระบี่แปลกที่พลิ้วไหวสลัดไปๆมาๆของเขาอยู่นั้น เขาก็ใช้เกราะแขนชนเข้าที่เข้าทางบริเวณใบหน้าของเราอย่างจัง เราถึงกับตกลงไปนอนหงายเหยียดยาวลายตาเห็นภาพซ้อน

สล็อต

โจรความฝัน

แม่มดน้ำแข็งมิได้หลับอยู่ในป้อมของนาง นางไปสู่ห้วงนิทราได้ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด ได้ในทุกหย่อมหญ้า แล้วก็ได้แม้ว่าจะมิได้อยู่ในที่ใดเลย บางทีก็พร้อมทั้งสิ้นนี้ด้วย
เวิ้งที่เดี๋ยวนี้นางเลือกเป็นสถานที่นอนนานสองสามชั่วโมงนั้นสามารถรองรับป้อมได้นับพันที่ ทุ่งทรูไอซ์แผ่กว้างใหญ่สุดเส้นขอบฟ้าใต้ดินจากฟากหนึ่งไปอีกฟากหนึ่ง เส้นขอบฟ้าพวกนี้มิได้เป็นของโลกอันวุ่นวายเบื้องบน ถ้าเกิดแต่ว่าอยู่ใกล้…ใกล้อย่างมากกับความบ้าคลั่งในอีกแบบอย่างที่ผิดแผกไปอย่างสิ้นเชิง
นางมาเยี่ยมตรงนี้หลายครั้ง แล้วก็มาเองผู้เดียวเสมอ แต่ถ้าว่านางไม่เคยอยู่คนเดียว
บางบุคคลเรียกพวกมันว่าภูติผีปีศาจ บางบุคคลก็เรียกพวกมันว่าทวยเทพ แต่ว่าจะเช่นไร เงาขนาดใหญ่โตที่พากันหลับอยู่ใต้แผ่นน้ำแข็งที่คลุมหุ้มไว้นั้นก็ได้แค่เพียงอยู่ในห้วงความฝัน ลิสซานดร้าเข้าไปตรวจการตามหน้าที่ มองให้มั่นใจว่าดินแดนนิทราของพวกมันยังคงมีความสุขพวกวอทเชอร์จำเป็นต้องไม่ตื่นมา

สล็อตออนไลน์

นางสูญเสียดวงตาทั้งสองข้างไปเป็นเวลายาวนานมากแล้ว ด้วยเหตุนี้ก็เลยใช้ใจสัมผัสรูปลักษณ์ขณะที่กำลังนอนหลับของพวกมัน ภาพที่มองเห็นทำให้นางรู้สึกเย็นวาบเกินกว่าที่เนื้อกายและก็กระดูกจะรับทราบได้เสมอ จนกระทั่งขั้นนางไม่มีอาการสะท้านอันใดอีกต่อไปเมื่อน้ำแข็งสัมผัสผิวกายของนาง
เมื่ออยู่ในดินแดนระดับล่างที่นี้ ดวงตาอันมืดบอดของนางนับว่าเป็นดวงดีอย่างหนึ่ง มันเป็นสิ่งที่น่าหวาดผวามากพอแล้วกับการเพียงแค่สัมผัสได้ถึงการดำรงชีวิตของพวกมัน เพียงแค่ก้าวเข้าไปในความฝันของพวกมัน เพียงแค่รู้ดีว่าสิ่งที่พวกมันปรารถนาสำหรับโลกใบนี้เป็นอย่างไร
ด้วยเหตุดังกล่าว นางก็เลยจำเป็นต้องทำให้พวกมันอยู่ในห้วงความฝันถัดไป
ร่างหนึ่งในนั้นเริ่มขยับแล้ว ลิสซานดร้ารับทราบแบบนั้นได้เมื่อครั้งดวงจันทร์ข้างขึ้นก่อนหน้านี้รวมทั้งเฝ้าหวังว่ามันจะสงบนิ่งอีกที แต่ในเวลานี้ประสาทรับความรู้สึกอันโหดร้ายทารุณของมันบิดกระดุกกระดิกขยับไปโดนตัวอื่นๆและก็เริ่มกระแกว่งกระสับมากยิ่งขึ้น
นางถอดหมวกเกราะที่สวมอยู่ ชุดเสื้อคลุมประจำการของนางตกลงมากองตรงข้อเท้า นางเบาๆเดินไปสู่ความว่างอันเย็นเยือกตรงหน้า
[NPC5]
ลิสซานดร้ากางนิ้วแผ่เหนือแผ่นน้ำแข็ง เส้นผมของนางที่แขวนลงมาปรกบริเวณใบหน้าปกปิดเส้นริ้วรอยที่อายุแล้วก็รอยแผลตรงดวงตาอันว่างไม่ของนาง นางล่วงรู้มาเป็นระยะเวลานานแล้วถึงความลับสำหรับเพื่อการเข้าสู่เดินไปในความฝัน การเดินทางในดินแดนทารุณไร้มนุษยธรรมที่นี้เป็นระยะทางแสนไกลไม่น่าเชื่อภายในระยะเวลาเพียงแค่ชั่วช้าเสี้ยว การข้ามกลับไปๆมาๆนับร้อยครั้งด้านในตอนก่อนรุ่งสว่างของวันใหม่ ในบางครั้ง นางก็ลืมไปว่าร่างกายของตัวเองอยู่แห่งใด

ดวงใจของลิสซานดร้าลอยละล่องผ่านบาเรียลงไป นางวิเคราะห์ความดกของทรูไอซ์อยู่แป็บเดียว การฝากภาระหน้าที่ที่เชื่อถือทั้งสิ้นไว้กับผืนกระจกน้ำแข็งแบบนี้ช่างทึ่มสิ้นดี แม้กระนั้นก็ไม่มีวันเลือกอื่นใดแล้ว

jumboslot

อีกฟากหนึ่ง วอทเชอร์ตัวนั้นแยกเขี้ยวอยู่ท่ามกลางความมืดมนมิด มันแผดเสียงจิ๊ดๆในขณะเฝ้าหวังรอด้วยความกระสับกระส่าย

ร่างมันใหญ่มากยิ่งกว่าเทือกเขา นี่เป็นพวกตัวเล็กใช่มั้ย? ลิสซานดร้าหวังว่าจะเป็นแบบนั้น นางไม่เคยต้องการจะลองดีทดลองพลังปกป้องของพวกที่ตัวโตที่สุดซึ่งดูเหมือนจะสามารถกลืนเอาเปรียบโน้มถ่วงและก็เวลา แล้วก็เสพเขมือบโลกต่างๆรวมถึงปฐพีที่ความจริงทั้งหมดทั้งปวงได้ด้วย พวกมันทำให้ลิสซานดร้ามีความรู้สึกว่าตนเองช่างเล็กจ้อยรวมทั้งไม่มีจุดสำคัญ ดุจผงหนึ่งของเกล็ดน้ำแข็งกึ่งกลางลมพายุหิมะ

นางพุ่งความพึงพอใจไปที่ภูติผีร้ายร่างยักษ์ข้างหน้า

ความฝันของมันเปลี่ยนมาเป็นความฝันของนาง

ลิสซานดร้าอีกร่างหนึ่งรอนางอยู่ที่ตรงนั้น ในเขตแดนที่ความฝัน ร่างอมตะนี้ยืนสูงเด่นอยู่เบื้องหน้าเบื้องหลังดวงตะวันสีดำ ปอยผมของนางลอยละล่องสยายขึ้นเขาสวรรค์ ดวงตาทั้งสองข้างบริบูรณ์ราวกับผลึกแก้วสีฟ้าที่ทอประกายเจิดรุ่งเรืองด้วยพลังที่ฟ้าของรุ่งอโณทัยท้ายที่สุดของโลก

นางช่างงาม นางเป็นนางฟ้า นางกำลังต่อสู้เพื่อกดรั้งดวงตะวันให้จมหายลงไปใต้เส้นขอบฟ้า

เปลวไฟสีดำต่อสู้โต้ตอบแล้วก็ดิ้นรนอุตสาหะลอยขึ้นมาอีกรอบ มันแผดเผานิ้วมือของนางฟ้า

นางเห็นประกายระยิบทอดยาวเหนือทิวเขาที่ปกคลุมด้วยเศษขี้เถ้าด้ามจับตัวแข็ง ดินแดนที่นี้ราวกับเป็นภาพสะท้อนล้อเลียนเฟรย์ลยอร์ด แม้กระนั้นไม่มีสิ่งมีชีวิตและก็คาถา…

ชีวิต ชีวิตเป็นกุญแจสำคัญ ภูตผีที่มีชีวิตที่เฟรย์ลยอร์ด ดินแดนน้ำแข็งที่กาลครั้งหนึ่งลิสซานดร้าได้ยอมสละชูให้ซาตานที่อยู่ระดับล่าง นางนำทางวอทเชอร์ที่ขยับเขยื้อนตัวให้หลุดพ้นออกมาจากห้วงความคิดอันมืดสนิทของมันเองอย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่นางจะทำเป็น รวมทั้งเพียรพยายามกล่อมมันด้วยความฝันของคนอื่นๆ
สมาชิกเผ่าเข้าค่ายโดยกระจัดกระจายออกเป็นสามจุด ทำอย่างงี้ก็เพื่อเป็นไปตามคำสั่งของทหารไอซ์บอร์นผู้เป็นมารดาที่การทำศึก นางกล่าวว่าแนวทางนี้จะลดช่องทางพิฆาตของมือสังหารเหตุเพราะจะไม่มีผู้ใดทราบได้ว่านางนอนอยู่ในซุ้มข้างหลังใด

เครดิตฟรี

ใต้ฝ่าตีนเป็นแผ่นน้ำแข็ง เหนือหัวเป็นกลุ่มดวงดาว บรรพชิตเขียนบันทึกข้อคิดเห็นของเขาลงบนแผ่นหนังเอลนัคโดยมีแสงเทียนส่องสว่างอยู่ด้านข้างบนชะง่อนผาที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง มือของเขาบอกให้ทราบถึงความมั่นคงยั่งยืนแล้วก็หาญกล้า เขาจำเป็นต้องส่งบันทึกนี้ไปให้ป้อมฟคอยซท์การ์ดทุกคืน

เขาคิดสงสัยว่าอำนาจเป็นหน้าฉากที่ใช้ปกปิดความกลัวหรือเปล่า? สงสัยว่า—

เขามองเห็นลมหายใจของตนเอง และก็ทราบขึ้นมาว่ามิได้อยู่คนเดียว ความรู้สึกละอายเอ่อท้นขึ้นมาในคอของเขา เขาเอื้อมมือจับเศษผ้าผืนหนึ่งอย่างทราบหน้าที่เพื่อเป็นเกียรติแก่ลิสซานดร้า จอมนางผู้มีอิทธิพลที่สุดที่ตรีน้องหญิง เมื่อคิดถึงสัจจะทั้งสิ้นที่เขาเคยได้สาบานไว้ มีเพียงแค่การจ้องมองของนางเพียงแค่นั้นที่จะทำให้เขากำเนิดความรู้สึกเย็นวาบไปถึงหัวใจแบบนั้นได้

“ไม่ต้องปิดตาหรอก” นางบอกพร้อมก้าวออกมาจากเงามืดของราตรี น้ำเสียงของนางราบเรียบรวมทั้งเย็นเยือก

“โปรดยกโทษให้เราด้วย” เขาเอ่ย “เราชักช้า รายงานของเรา—”

“คำกล่าวของเจ้าไม่ใช่สิ่งที่เราอยาก เจ้ากำลังฝัน เราต้องการที่จะให้เจ้าฟัง จงฟังเสียงของแผ่นน้ำแข็ง”

บรรพชิตน้ำแข็งเปิดตาโพลงเมื่อได้เขาได้ยินเสียง แผ่นน้ำแข็งกำลังหิวหิว

ไม่ ไม่ใช่แผ่นน้ำแข็ง แม้กระนั้นเป็นอะไรบางอย่าง… ด้านใต้แผ่นน้ำแข็ง?

“มีความหมายว่าอย่างไรกัน?” เขาเอ่ยถาม แต่ว่าลิสซานดร้าจากไปแล้ว

บรรพชิตลืมตาตื่น เขาคิดทบทวนเกี่ยวกับความฝันที่เกิดขึ้น เขาได้ให้สัจจะว่าจะปฏิบัติหน้าที่รับใช้ ยอมเหน็บหนาว แล้วก็หลั่งเลือดด้วยความซื่อสัตย์ เขาจับเศษผ้าผืนนั้นขึ้นมาผูกปิดตาตัวเอง

ก่อนที่จะรุ่งสว่างจะมาเยี่ยม เขาก็อยู่ห่างจากคุณแม่ที่การทำศึกรวมทั้งค่ายทั้งยังสามที่ของนางเป็นระยะทางหลายไมล์แล้ว

และก็ลิสซานดร้าก็ล่องลอยไปสู่ความฝันของอีกผู้หนึ่ง

สล็อต

คันธนูและคุไน

อากาศของดินแดนชอน-ซานทางตอนใต้อบอวลไปด้วยเวทมนตร์คาถาอันบริสุทธิ์ไม่มีการปรุงแต่ง พลังอันลึกลับไหลปกคลุมทั่วอีกทั้งดินแดน ทะลวงผ่านแมกไม้ที่แผ่ใบสารพัดสารพันสีแทงยอดขึ้นสู่ผืนฟ้า อีกทั้งบานเย็น สีน้ำเงินคราม ฟ้าแจ้งชัดแล้วก็เหลืองอำพัน แผ่แผ่เช่นเดียวกันกับพัดในมือของผู้ร่ายรำใต้ซุ้มใบหลายสีสัน มีร่างผิวซีดเซียวหลบซ่อนอยู่และก็มองกลมกลืนไปกับก้านไม้ที่ขัดกันไปๆมาๆ”มันบางครั้งก็อาจจะมาตอนไหนก็ได้” เฟย เด็กหญิงวัย 12 ปีกระซิบบอก แล้วหลังจากนั้น นางก็เริ่มร้องจิ๊บๆด้วยเสียงแหลมสูงราวกับนกกระจอก เสียงนกร้องดังขึ้นตอบกระทั่งก้องไปทั่วซุ้มป่า เป็นเสียงที่เลียนแบบได้อย่างสมบูรณ์แบบซึ่งเปล่งแสงออกมาจาเส้นเสียงของคนเราวัยเด็ก
เฟยรับทราบว่าทุกคนประจำการเป็นระเบียบแล้ว พวกคนแก่มิได้อนุญาตให้กระทำล่าคราวนี้ แต่ว่ามันเป็นภารกิจที่สำคัญ ถ้าเกิดพวกยุยงวสาวกจับหมูป่าสีรายได้ เว้นแต่พวกเขาจะได้อิ่มท้องไปยาวนานหลายวันแล้ว พวกสาวกคินวัวจำเป็นต้องยินยอมให้พวกเขาทำภารกิจของแท้อย่างแน่แท้

สล็อตออนไลน์

ไม่ต้องเก็บลูกพลัมหรือตักน้ำอีกต่อไป เฟยคิด กลุ่มจำต้องอาศัยความแข็งแกร่งของพวกเราด้วยเหมือนกัน เนื่องจากว่ายุยงวสาวกเป็นอนาคตของแนวร่วม

อดีตกาลก่อนหน้านี้ที่ผ่านมานนั้นแสนจะมืดหม่นหมอง พวกต่างบ้านต่างเมืองรุกรานกดขี่ไอโอเนียมานานแล้ว และก็โน่นก็เป็นเพียงแต่จุดกำเนิดของปัญหาที่ฝ่ายคินวัวเจอ ไม่กี่คืนก่อนหน้านี้ ปรมาจารย์ปะทุโชถูกฆ่าอย่างป่าเถื่อนด้วยมือของเซ็ดผู้เป็นอดีตสาวกของกลุ่ม ต่อจากนั้น ลูกน้องของเซ็ดก็ขับไสชาวคินวัวออกไปจากวิหารธานจูลซึ่งเป็นฐานปฏิบัติการหลักของพวกเขา ในกลุ่มคนที่มีชีวิตรอดจากการจู่โจมของเซ็ดนั้น มีเป็นจำนวนมากที่หมดสิ้นเลื่อมใสในแนวร่วมคินวัวรวมทั้งปลีกตัวออกไป

ความมุ่งมาดเป็นสิ่งที่พวกคนแก่อยากได้ เฟยจะมีผลให้พวกเขาเห็นความมุ่งมาดให้ได้
[NPC5]
เด็กหญิงตื่นจากความฝัน มีเสียงสวบสาบดังขึ้นในป่า ใบไม้เริ่มหลุดล่วง แล้วก็ข้างในไม่กี่อึดใจ หมูป่าตัวใหญ่ก็โจนออกมาจากช่องว่างระหว่างลำต้นของต้นไม้ มันร้องเสียงแหลมและก็เปิดตากว้าง ขนย้ายมันสลัดพลิ้วไหวเป็นระลอกวับวาว เป็นเครื่องหมายที่บอกให้รู้ดีว่ามันพึ่งจะโผล่ออกมาจากโลกที่วิญญาณ

ด้วยแน่ใจว่าเป้าหมายที่วางไว้ต้องสำเร็จ—จวบจนทุกคนประพฤติตามคำบัญชาของนาง—เฟยก็เลยจัดเตรียมคันธนูและก็ลูกธนูให้อยู่ให้ท่าให้ทางพร้อมและก็รอคอยให้หมูป่าเข้ามาอยู่ในระยะการยิง

ยุยงวสาวกรายหนึ่งโรยตัวลงมาจากยอดไม้โดยมีเถาวัลย์พันขาข้างหนึ่งไว้ นางขวางทางของเจ้าหมูป่าด้วยการไกวหอกไม้ขนาดใหญ่ด้ามหนึ่งไปๆมาๆรวมทั้งใช้คาถาเสกลมขนาดเล็กขึ้น หมูป่าตัวนั้นตระหนกตกใจรวมทั้งวิ่งเตลิดเปิดเปิงไปอีกทางหนึ่ง แต่ว่ามันก็ถูกขวางไว้โดยเด็กชายที่โหนเถาวัลย์ลงมาพร้อมเสกกรุ๊ปควันแล้วก็ผงขี้เถ้ากัดกันให้มันไม่เห็นทาง หอกของเขาถากโดนผิวของเจ้าหมูป่า มันก็เลยร้องขู่คำรามออกมา

jumboslot

ยุยงวสาวกทยอยโรยตัวลงมาจากบนยอดไม้ครั้งละราย ความคล่องแคล่ว ความเที่ยงตรงรวมทั้งความเอาจริงเอาจังสำหรับเพื่อการล่าของพวกเขาบ่งถึงจิตวิญญาณที่ทหารที่จริงจริง ถึงกระนั้น ผู้ที่โตที่สุดก็แก่ไม่ถึง 13 ปี

เราเป็นยุยงวสาวกที่พวกคินวัว เฟยคิดด้วยความภูมิใจ

เด็กๆโหนเถาวัลย์ลงมาสกัดทางหนีของหมูป่ากระทั่งเหลือแค่ทางเดียวที่ทอดผ่านส่วนที่แคบที่สุดของหุบผาขนาดเล็กแล้วก็มุ่งตรงไปยังจุดที่เฟยรออยู่ นางเป็นคนที่รับหน้าที่ฆ่า

ทำเป็นดีเลิศทุกคน แล้วเวลานี้ก็ถึงตาเราแล้ว เฟชูลืนน้ำลายอึกใหญ่ เด็กหญิงอยู่ในท่าแขวนหัวลง นางน้าวสายธนูตั้งท่าและก็เล็งลูกธนูเตรียมตัว

ทำสมาธิ จุดหมายของลูกธนูไม่ใช่แค่ทิ่มหรือถากผิว แม้กระนั้นจำต้องฆ่าให้ได้ในคราวเดียว นางขยับหัวลูกธนูที่เงาแวววาวให้ตรงกับตำแหน่งดวงตาของหมูป่าที่กำลังวิ่ง เส้นเถาวัลย์ที่พันรอบเอวขยับเบาๆเพื่อเฟยเล็งเป้าได้ตรงตำแหน่ง เสมือนว่ามันรับทราบถึงเป้าหมายของเด็กหญิง

เฟยปลดปล่อยจิตว่างรวมทั้งให้สัญชาตญาณเข้าควบคุม เมื่อทราบว่าถึงจังหวะพิฆาตหมูป่าแล้ว นางก็จะปลดปล่อย—

“ฮิ้วววว!” เงาขนาดเล็กโผล่พรวดพราดมาจากข้างๆของหุบผาพร้อมเสียงโห่ร้องในขณะเหวี่ยงตัวลงเกาะข้างหลังหมูป่าตัวนั้น ด้วยความตกใจกลัว เจ้าสัตว์ตัวนั้นก็เลยสลัดหมุนแล้วก็พุ่งตัวไปทางฝั่งตรงข้าม

คนที่อยู่บนข้างหลังของมันเป็นเด็กสาวตัวเล็ก มือข้างหนึ่งของนางกำขนสีเงินยวงของหมูป่าไว้ มืออีกข้างแกว่งไกวเชือกหมุนเหนือหัว

เฟยอึ้งหยุดแล้วก็ดูหมูป่าที่วิ่งกระเจิงไปพร้อมเด็กผู้หญิงผู้นั้นที่กระดอนเด้งอยู่บนข้างหลังของมัน

“อย่า! อาค้างลิ!” เฟยตะโกนร้อง แผนของนางพังยับเยิน

เนื่องด้วยสลัดให้เด็กน้อยหลุดจากร่างไม่เป็นผลสำเร็จ เจ้าหมูป่าก็เลยหันมาเอาข้างๆชนกับต้นไม้ระหว่างที่วิ่ง แต่ว่าอาค้างลิก็สามารถหลบการชนได้แล้วก็เกาะเจ้าหมูป่าที่กำลังคลุ้มคลั่งไว้แน่น เสียงหัวเราะของนางดังสนั่นกลบเสียงร้องอันเกรี้ยวกราดของมัน นางเพียรพยายามใช้ห่วงเชือกเกี่ยวปากที่ยื่นออกมาของหมูป่าสีเงิน แม้กระนั้นก็ไม่เป็นผลสำเร็จ

เครดิตฟรี

ยุยงวสาวกสองสามคนอุตสาหะขวางเจ้าสัตว์ที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความหาญกล้า แม้กระนั้นมันก็ชนพวกเขาจนถึงหงายท้อง หมูป่าตัวนั้นวิ่งผ่านช่องที่อยู่ข้างๆของหุบผาไปสู่ที่ราบใต้เงาไม้

ท้ายที่สุด หมูป่าตัวนั้นดีแล้วดขาข้างหลังไต่เต้ากระโจนอย่างแรงจนถึงอาค้างลิกระเด็นตกลงมา นางคะมำเกลือกไปบนพื้นป่าทำให้ใบไม้ลอยละล่องขึ้นมาเป็นทาง ก่อนที่จะหยุดลงในภาวะนอนแผ่หลาหน้าคว่ำอยู่บนพื้น

เฟยถลาเข้าไปหาเด็กผู้หญิง “จะบ้ารึยังไง?!”

อาติดอยู่ลิลุกขึ้นยืนนั่งและก็ปัดใบไม้ที่ติดเสื้อผ้าออก นางอายุ 9 ขวบ น้อยกว่าเฟย 3 ปี “เราก็แค่ต้องการช่วย” อาค้างลิบตาอก

“บอกแล้วยังไงว่าไม่ให้ตามพวกเรามา!” เฟยตวาด “พวกเราได้มันแล้วแท้ๆ! พวกเราได้มันแล้วแท้ๆ!”

อาค้างลิยักไหล่และก็ขมวดคิ้วในเวลาที่ไหล่ของนางแผดเสียงดังกร๊อบ เด็กสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด “เราจะยกพลัมมื้อเย็นของเราให้นะ”

ภายหลังการจู่โจมของเซ็ด สมาชิกพรรคคินวัวที่เหลือพากันหนีมาอยู่ในวิหารแห่งหนึ่งซึ่งที่ถูกทิ้งร้างมานานด้านทิศตะวันออกของธานจูลบนแนวเขาสูงที่มีธารน้ำแข็งไหลริน วิหารที่นี้อยู่ข้างทะเลสาบสีฟ้าเทอร์ควอยซ์ซึ่งมีโคมต้นไม้สีม่วงกระจัดกระจายอยู่เป็นหย่อมๆแม้ว่าจะอยู่ใกล้หมู่บ้านซัวเหนียน แม้กระนั้นที่ลี้ภัยของพวกเขาที่นี้ก็ยากจะเข้าถึงได้เพราะเหตุว่าอยู่บนพื้นที่สูงรวมทั้งมีเนินมากไม่น้อยเลยทีเดียวโอบล้อม

สล็อต

นามของคมมีด

กลางอากาศมีกลิ่นทองแดงผสมอยู่
เหม็นกลิ่นคาวเลือดใหม่ๆลอยขึ้นมาถึงเรา ข้างหลังของเราอิงหลบอยู่ใต้เงื้อมเงาระหว่างสังเกตดูนาง
ในช่วงเวลาที่นางฆ่า
นางถูกไล่ล่ามายังจุดนี้ มันเป็นห้องขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างงดงามแล้วก็มีทางออกสองจุด เพราะเหตุว่าห้องโถงกว้างใหญ่แล้วก็มีเพดานเป็นซุ้มโค้งสูง เราก็เลยสะกดรอยนางได้อย่างง่ายๆรวมทั้งเงียบสนิท แม้กระนั้นคนที่ไล่ล่านางมิได้ทำแบบนั้น มีเสียงกระทบสู้กันของอาวุธรวมทั้งเกราะที่ใช้ฟาดฟันนาง ในสายตาของคนที่ไม่เชี่ยวชาญ อาจมองว่านางถูกต้อนมาติดกับดัก และก็มือสังหารที่ไล่ต้อนหมดทางหนีก็มีค่าพอๆกับตายไปแล้ว แม้กระนั้นเราทราบว่ามีดทั้งหลายแหล่นางมีนั้นเป็นเพียงแต่หนึ่งในอาวุธของนาง หนำซ้ำยังไกลห่างจากอาวุธที่ร้ายกาจที่สุดของนางหลายขุมนัก

สล็อตออนไลน์

เราจำแบบอย่างที่หลบอยู่ในท่าทางการต่อสู้ของนางได้ ความนึกคิดเปลี่ยนแปลงสู่การลงมืออย่างลื่นไหล การเคลื่อนไหวอันที่แนบเนียนหลบซ่อนอยู่ภายใต้ลีลาท่าทางที่มองโผงผางในเวลาที่นางเปลี่ยนแปลงพลิกแพลงเพื่อคว้าใช้ประโยชน์จากทุกข้อเสียที่เจอ เรารู้จักวิชาที่มีผลต่อความโหดของนาง เพราะว่าเราเรียนวิชานั้นเช่นเดียวกัน ความคิดที่ตกทอดสู่คนปริมาณเพียงแต่ถือมือที่ขัดเกลาเป็นครอบครัวเดียวกันด้วยเป้าหมาย ถ้าหากไม่ใช่เชื้อสาย

มันเป็นสิทธิ์ที่ประจำตัวนางตั้งแต่เกิด แม้กระนั้นสำหรับเรานั้น จะต้องไขว่คว้ามาจากซอยมืดรวมทั้งการสำลักลมหายใจจากคอที่ถูกเฉือน เรามองเห็นนางกระทำตามวิธีการของวิชาที่พวกเราเรียน แล้วหลังจากนั้นก็มองเห็นนางฉีกวิธีการนั้น
[NPC5]
จุดมุ่งหมายของนางเผยตัวขึ้น นางตั้งใจให้พวกเขามองเห็นนางก่อนลงมือจู่โจม เป็นการฆ่าเพื่ออวดศักดิ์ เสียงโหวกเหวก ความวางท่าลำพอง พลังงานที่เสียเปล่า การตัดสินใจเลือกแต่ละครั้งเปิดโอกาสแหว่งของนางเพิ่มมากขึ้น เกราะของนางเสียหายหนักขึ้น และก็เป็นการหักหลังต่อวงศ์สกุลของนาง ริมฝีปากบนของเราหดตัวแทบจะกระตุก แต่ว่าเรายังคงนิ่งเช่นเดียวกันกับหิน การยินยอมปริมาณต่อความอ่อนแอแบบนั้นรังแต่ว่าจะมีผลให้เรายิ่งไกลจากดิเอดจ์เพิ่มขึ้น
เราเคยได้เห็นความทะยานอยากแบบนี้มาก่อน เมื่อครั้งวัยเด็กที่ยังอยู่ในโลกระดับล่างของจักรวรรดิ เราได้มองเห็นพวกที่ใฝ่สูงเติบโตก้าวหน้าเหนือเพื่อนฝูงๆของพวกเขา จนกระทั่งระดับซึ่งสูงพอที่ทุกคนจะแลเห็น เด่นเหนือคนกลุ่มมากมาย แล้วหลังจากนั้นคนกลุ่มมากมายก็ลงมือเฉือนเขาทิ้งเนื่องจากว่าเหตุนั้น
เราได้ศึกษาเกี่ยวกับที่การใช้เงาเป็นที่ป้องกันภัยอย่างเร็ว ได้ทำความเข้าใจว่าความเงียบสามารถเป็นโล่คุ้มกายได้เช่นไร และไม่มีวันลืมสิ่งที่ทำให้เรายังมีชีวิตอยู่ เรามองนางท้าพวกเขาทั้งคู่และก็ทำสิ่งที่บกพร่องมหันต์ แล้วก็นี่จะไม่ใช่คราวแรก เรานึกออก—
ความหนาวเย็นของป่าที่นั้น เกล็ดหิมะวับๆบนก้านไม้ที่เราเกาะอยู่เพื่อสังเกตการณ์ รอคอยให้นางแสดงตัว

นางเผยตัวพร้อมกลิ่นเถ้าถ่านจากการต่อสู้ที่สงบลงแล้วในจุดที่ไกลเกินระยะสายตาของพวกเรา มันติดตามนางเอกแน่นไม่ได้ต่างอะไรจากความผิดพลาดของนาง ความไม่ประสบผลสำเร็จล้วนราคาแพงที่จะต้องจ่าย ในวันนั้น สำหรับนาง เราก็คือราคานางจะต้องจ่าย
ข้าวางแผนไว้ทั้งหมดทั้งปวงแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ เราไม่บางทีอาจสารภาพในมาตรฐานที่ด้อยไปกว่านั้นได้ พื้นที่เป็นเนินลาด ความแรงแล้วก็แนวทางของลมที่หวีดหวิวผ่านกลุ่มแมกไม้ อาการของนาง เครื่องแต่งตัวของนางและก็การเดินของนาง มีดขนาดกระชับสะอาดใหม่ใต้นิ้วของนางซึ่งถูกจารึกไว้ด้วยรอยแผลเป็นนิดๆหน่อยๆมากมายก่ายกองอันมีต้นเหตุที่เกิดจากความไม่สมบูรณ์แบบ ทุกๆสิ่งทุกๆอย่างแล่นเข้ามาในความนึกคิดของเราก่อนที่จะเราจะเผยตัว รวมทั้งจู่โจม

jumboslot

เราลงมาอย่างเงียบเชียบไม่มีเสียงใด ใบมีดของเราแหวกอากาศ โดนสอดแทรก รวมทั้งแหวกอากาศอีกรอบ ทิ้งรอยเลือดเป็นทางไว้เบื้องหน้าเบื้องหลัง ราวกับดอกไม้สีแดงเข้มที่คลายบานออกอย่างยืดยาดในอากาศอันเหน็บหนาว

แรงส่งจากจังหวะการเคลื่อนไหวทำให้เราเขยื้อนผ่านนางไปจากที่คิดแผนไว้ เราเหลียวกลับไปมองดู จิตใจเราสงบนิ่ง สิ่งใดก็เลยจะเป็นสิ่งที่ใช้ในการพิสูจน์การบรรลุเป้าหมายได้ดิบได้ดีเพียงพอ? มีดของนาง? ปอยผม? ดวงตาของนาง?
เราหันไปรวมทั้งมองเห็นนางยืนอยู่ นางยกมือขึ้นจับรอบๆตาซ้ายไว้ เลือดล้นออกไปตามง่ามนิ้วของนาง แม้กระนั้นนางยังไม่ล้มลงไป ท้องไส้เราบิดไม่กระพริบเป็นเกลียว เม็ดเหงื่อออกไล่ลงสู่สีข้างของเราในขณะที่อากาศเย็นเยียบ นางควรหล่นล้มลงไปข้างหลังการจู่โจมนั่นนะซิ
การจู่โจมครั้งเดียวโน่นนางไม่น่ารอดตายมาได้ เราบอกนางแบบนั้น แม้กระนั้นคำกล่าวพวกนั้นมิได้ทำให้นางทรุดลงไปอะไร เราก็เลยกล่าวซ้ำอีกที ตะเบ็งคำพวกนั้นใส่นาง
นางตอบกลับด้วยคมมีดของนางพวกเราต่อสู้กัน ที่แท้จำเป็นต้องบอกว่านางต่อสู้ นางเปลี่ยนเป็นภาพลางเลือนๆของเส้นผมสีแดงแล้วก็วัตถุสีเงินที่กลับวับไปๆมาๆ ผู้กระทำรีดฟันของนางถูกขับโดยความเจ็บ ความชำนาญแล้วก็ความเดือดในระดับเท่าๆกัน ความขุ่นเคืองทำให้บริเวณใบหน้าของนางเหยเกจนกระทั่งรอยแผลที่เราฝากไว้เปิดอ้า

เราขยับวนรอบนางด้วยความเฉยเมยเพิกเฉย ที่มีความขัดแย้งกับอารมณ์อันร้ายแรงของนาง มีถึงสามครั้งนางแทบจู่โจมเราให้บาดเจ็บอย่างหนักและก็กรีดร่างเราให้เลือดหล่อเลี้ยงชีวิตรินรดบนป่าที่มีหิมะปกคลุมนี้ แต่ว่าอารมณ์ของนางกลับเปิดเผยให้ทราบจังหวะการจู่โจมได้ตั้งแต่ขั้นแรกๆกระทั่งทำให้เราขยับตำแหน่งหลบได้ทัน สัญชาตญาณการต่อสู้มีอยู่ แต่ว่านางมิได้วางแผนการการเข้าปะทะ เลือดก็เลยยังคงอยู่ดีในกายของเรา

เรามองเห็นช่องโหว่คราวหนึ่งที่น่าจะเป็นจังหวะปลิดชีพนางได้ เป็นครั้งที่คงจะดับชีพนางได้จริงๆจะไม่มีผู้ใดได้ทราบเกี่ยวกับความบกพร่องที่เราได้ก่อไว้ ไม่มีผู้ใดเว้นเสียแต่เรา

เครดิตฟรี

ผ่านองมองเห็นช่องโหว่นั้น แต่ว่าก็ปลดปล่อยให้มันผ่านไป ภายหลังจากทำผิดพลาดสำหรับในการรุกรานคราวก่อน เราจะไม่ทดลองเสี่ยงเป็นครั้งลำดับที่สอง และก็ถ้าเกิดเราจะถูกนางฆ่า มันก็สมแล้ว ช่วงนี้ เราเองก็มิได้แตกต่างจากนาง

นางดูเราที่กำลังเก็บมีด แล้วนางก็อยู่นิ่ง

นางสัมผัสบริเวณใบหน้าของตนอีกรอบไล่ไปตามรอยแผลที่ไม่มีทางจากนางไป ลมหายใจพ่นออกมาเป็นทางท่ามกลางความหนาวเย็น ความขุ่นเคืองพวยพุ่งจากจมูกของนางกำนัลระหว่างที่บอก ความบกพร่องนางก่อขึ้นได้นำพาข้ามาตรงนี้แล้วก็กำลังรุกรามนาง นางก็ตั้งใจที่จะปรับแต่งให้มันถูก เพื่อชดเชยในสิ่งที่เกิดขึ้น

เราไม่บางทีอาจเข้าไปกีดกั้นนางได้ ไม่อีกต่อไปแล้ว มันจะเป็นการหลอกลวงที่ปลอมเหลือเกิน หน้าที่ของเราเป็นการกลับไปพบเจอคำตัดสิน แล้วก็มองว่าราคาที่เราจะต้องจ่ายเป็นอย่างไร

ก่อนที่จะหันหลังกลับสู่สนามรบด้วยทางเดียวกับนางใช้มาตรงนี้ นางถามคำถามว่าเราเป็นคนไหนกัน นางมิได้ถามคำถามว่าบิดาของนางเป็นคนส่งข้ามาหรือเปล่า เพราะเหตุว่าโน่นเป็นสิ่งที่กระจ่างแจ้งสำหรับนางอยู่แล้ว—นอกจากแม้กระนั้นชื่อของคมมีดที่เขาส่งมา

เราไม่มีคำตอบสำหรับนาง ชื่อของเราไม่เคยมีความหมาย เราบอกนางไปแบบนั้น แม้กระนั้นก็มีความเห็นว่านางอาจจะไม่ยินยอมลดละ เราหวนคิดกลับไปและก็จำโลกที่อยู่ใต้จักรวรรดิเมื่อครั้งกระนั้นได้

ในดินแดนระดับล่าง ในช่วงเวลาที่การฆ่าฟันหนสุดท้ายที่เกิดขึ้นก่อนที่จะเราจะทอดทิ้งทุกๆสิ่งทุกๆอย่างไว้เบื้องหน้าเบื้องหลัง พวกเขาเรียกข้าว่าทาลอน

เลือดจากร่างวัตถุประสงค์ของนางซึ่งในช่วงเวลานี้ถูกฆาตกรรมเสียแล้วกระจัดกระจายสาดลงบนหิน ผ่านองดูนางลงมือจัดแจงพวกทหารที่ยังคงเหลืออยู่รวมทั้งกล้าลองดีกับนาง เราจินตนาการว่าตนเองเป็นทหารคนท้ายที่สุดในกลุ่มพวกเขาที่เห็นข้อเสียต่างๆที่พวกเขาไม่เห็น ก่อนที่จะเขาจะหัวกระเด็นหลุดจากไหล่รวมทั้งไปจับกลุ่มอยู่กับพวกที่ถูกฆ่า

สล็อต