ผู้ปกครองที่คู่ควร

บ่าวรับใช้ของคีญาน่ารีบกระวีกระวาดทันใด เขาดึงพลังควบคุมธาตุอันน้อยนิดของเขาออกมาใช้สร้างกรุ๊ปหมอกจากเวทมนตร์คาถา เพียงแต่ครู่หนึ่ง ไอหมอกลอยเข้าโอบรอบร่างของคีญาน่ารวมทั้งแผ่รังสีความเย็นที่เบาๆเพิ่มระดับขับไสความร้อนอ้าวในป่า”ค่อยดีขึ้นหน่อย” คีญาน่าเอ่ย “เราจะต้องสะสมจ้องดูสมาธิให้ได้แม้อยากได้ทำสิ่งนี้ให้เสร็จ”คีญาน่าเริ่มหมุนโอห์มลัตล์รอบลำตัวนางอย่างช้าๆพุ่มในป่าขยับโน้มกิ่งแหวกออกครั้งใดก็ตามนางหมุนควงกระบี่วงแหวนเล่มนั้น รากแล้วก็แขนงของต้นไม้ถูกถอนทึ้งขึ้นมาพร้อมเศษดินที่กระเด็นเด้ง สุดท้าย พื้นข้างหน้าก็แปลงเป็นฟุตบาทแคบๆกึ่งกลางป่าดงพุ่ม
“เสร็จแล้ว” คีญาน่าเอ่ยแล้วก็ก้าวเดินไปตามทางอันเลี้ยวไปเลี้ยวมาเบื้องหน้า

สล็อตออนไลน์

เมื่อใดก็ตามคีญาน่าหมุนโอห์มลัตล์ของนาง เถาวัลย์ดกที่ปกคลุมป่าดงดิบเปียกชื้นเบื้องหน้าจะขยับหดถอย จนถึงเมื่อคีญาน่าเดินผ่านไป เถาวัลย์พวกนั้นก็เลยเลื้อยกลับมาปิดทางเดินไว้ดังที่เคย บายัลเดินตามข้างหลังอย่างอืดอาดเสียกระทั่งติดอยู่ในดงไม้เลื้อย

“เร็วๆหน่อย บายัล” คีญาน่ารีบ “ให้ตายเถิด นี่ขนาดเจ้าปฏิบัติงานเพียงแค่สิ่งเดียวนะ”

ชายรับใช้กระโจนผ่านพุ่มดกที่เพิ่งจะแตกยอดได้ไม่นานรวมทั้งมานะเร่งฝีเท้าตามคีญาน่าให้ทันเพื่อรักษาระดับอุณหภูมิไอหมอกรอบข้างนาง

กว่าที่ทั้งคู่จะเดินพ้นเขตป่ามาได้ พระอาทิตย์ก็คล้อยต่ำแล้ว ลำแสงสีทองคำยามอัสดงส่องแสงอาบไล้หมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่ง คีญาน่าเหลียวกลับไปดูเบื้องหน้าเบื้องหลังเป็นหนสุดท้ายให้มั่นใจว่าทางลับนั้นถูกปกคลุมบังไว้มิดชิดในป่าใหญ่ก็ดีแล้ว ผู้หลักผู้ใหญ่สามรายของหมู่บ้านแสดงความยำเกรงทักนางด้วยการยกมือขึ้นขัดทาบอกตามขนบธรรมเนียมประเพณีอิกซ์ทัลก่อนจะนำทางพาไปลานสี่เหลี่ยมด้านเท่าของหมู่บ้าน

ตรงปลายลานสี่เหลี่ยมด้านเท่าที่นั้นมีเครื่องจักรขนาดยักษ์ของพิลโทเวอร์ตั้งอยู่ในภาวะไม่มีชีวิตรวมทั้งย่ำแย่จากการต่อสู้ที่เกิดขึ้นในป่าเมื่อเร็วๆนี้ คีญาน่าดูเครื่องจักรนั้นแบบผ่านๆก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ตรงโต๊ะขนาดเล็กตัวหนึ่งซึ่งส่งผลไม้แล้วก็ถั่ววางอยู่บางส่วน

jumboslot

“บุตรสาวที่ยุยงน ท่านอุตส่าห์ให้เกียรติเดินทางมาถึงนี่ ไม่รู้ว่ามีสิ่งใดให้พวกเรารับใช้?” หญิงสูงอายุถามพลางก้มตัวเข้ามาใกล้คีญาน่าด้วยปรารถนามองให้ชัดชัดเจน

“ได้ยินข่าวว่าหัวหน้าหมู่บ้านเสียชีวิต เราขอแสดงความเศร้าใจด้วย” คีญาน่ากล่าว

“ถูกผู้บุกรุกฆ่าน่ะ” ชายเฒ่าคนหนึ่งเอ่ยและก็ชี้ไปที่เครื่องจักรที่พิลโทเวอร์ที่อยู่ข้างหลัง “ต่อสู้เพื่อขวางผู้บุกรุกคนหนึ่งที่กำลังล้มต้นไม้ไปใช้ในเหมือง”

“เราก็ได้ยินมาแบบนั้น” คีญาน่าตอบ นางยืดข้างหลังตรงเมื่อเป้าประสงค์สำหรับเพื่อการมาเยี่ยมคราวนี้ถูกเอื้อนเอ่ยขึ้น

“ดูเหมือนกับว่าทิครัสควรจะมีผู้ดูแลคนใหม่ที่หาญกล้ากว่าเดิม ผู้ที่หนักแน่นพอที่จะประมือกับผู้บุกรุกจากด้านนอกแล้วก็ของเด็กเล่นของพวกเขาได้” คีญาน่าบอกด้วยความเชื่อมั่นและมั่นใจ “ใครสักคนที่ราวกับเรา”

ผู้หลักผู้ใหญ่มองหน้ากัน ความสับสนงงฉายชัดบนบริเวณใบหน้าอันเหี่ยวย่นของพวกเขา

“แต่ว่าท่านยูทุ่งนาไล ด้วยความนับถือ พวกเรามี… บุคคลที่ราวกับท่านอยู่แล้ว” หญิงสูงอายุเอ่ย “พี่สาวของท่านอยู่ตรงนี้”

“อะไรนะ?” คีญาน่าฟึดฟัด

อย่างกับบอกสัญญาณ บรรดาข้ารับใช้เดินเป็นแถวผ่านลานสี่เหลี่ยมด้านเท่ามาทางคีญาน่า สี่รายในนั้นแบกเฉลี่ยงไว้บนบ่า
[NPC5]
เมื่อขบวนแคร่หามเข้ามาใกล้ คีญาน่าก็เลยมีความเห็นว่าคานหามนั้นปูด้วยเบาะครึ้มนุ่มแล้วก็มีหมอนผ้าไหมเนื้อดีวางเรียงราย มาร่าผู้เป็นพี่สาวของนางเอนหลังอยู่บนแคร่หามโดยถือจอกเหล้าองุ่นเอาไว้ในมือ ถาดสีเงินที่ใส่ของกินอันวิจิตรตั้งอยู่ข้างกายนางแล้วก็มีขี้ข้าสองรายรอเสกสร้างไอเย็นให้โดยใช้พลังธาตุที่หนักแน่นกว่าบายาลมากนัก คีญาน่าขึงตาดูชายรับใช้ของตัวเองด้วยความรำคาญในเวลาที่ยกมือเฉือนเม็ดเหงื่อบนหน้าผาก

“คีญาน่า ดี… ดีอกดีใจจังที่ได้พบเจ้า” มาร่าบอกด้วยท่วงท่าลำบากใจขณะที่ข้ารับใช้วางคานหามของนางลงบนพื้น

“พี่มาร่า ดูทีท่าสบายอารมณ์อย่างยิ่งนะ” คีญาน่าทักตอบ

มาร่าขยับเขยื้อนตัวด้วยความอึดอัดเมื่อเจอสายตาน้องสาวที่ขึงตา เหมือนกับว่านางต้องการจะถอยตัวจมลงไปในเบาะครึ้มนุ่ม

“กินไวน์สักนิดสักหน่อยมั้ย?” มาร่าชักชวนในขณะชูจอกเหล้าองุ่นขึ้นจิบอย่างเครียดโกรธไร้อารมณ์ซาบซึ้งในรส

“พี่มีบทบาทปกป้องรักษาหมู่บ้านที่นี้นะ ไม่ใช่มาผลาญเสบียงอาหารของพวกเขา” คีญาน่าไม่ยอมรับคำเชื้อเชิญของพี่สาว “พี่ควรจะสละตำแหน่ง ให้เราปฏิบัติภารกิจหัวหน้าหมู่บ้านที่นี้แทน”

มาร่าหยุดชะงักแล้วก็ฝ่าฝืนกลืนเหล้าองุ่นลงคอ

“เราทำอย่างนั้นมิได้หรอก” นางตอบ “เจ้าก็เข้าใจกันอยู่ เราโตกว่าเจ้า”

“โตกว่าเราหนึ่งปีเต็ม” คีญาน่าตอบ “แต่ว่าความสามารถตามหลังเราไกลห่างอย่างมาก”

คีญาน่าขยับใกล้คานหามของพี่สาว อาการเหยียดหยามบนบริเวณใบหน้าเบาๆเปลี่ยนเป็นความขมึงถึง

“เราก็แค่ว่าตามเรื่องจริง พี่เองก็ทราบว่ามันเกิดเรื่องจริง ถ้าเกิดพวกคนงานเหมืองแร่เจอหมู่บ้านที่นี้เข้าจะกำเนิดอะไรขึ้น?”

“เราจะคุ้มครองป้องกันมันเอง” มาร่าตอบไม่เต็มปาก

“มีหวังพี่ได้ตายแน่ รวมทั้งทุกคนในหมู่บ้านนี้ด้วย พวกเราทั้งสองต่างก็รู้ๆกันดีอยู่แล้ว” คีญาน่าพูดเสียงดังให้ทุกคนที่ลานสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่นั้นได้ยิน “เราคุ้มครองพวกเขาได้”

เสียงพูดงึมงำดังขึ้นทั่วลานสี่เหลี่ยมจัตุรัส มาร่ากัดริมฝีปากข้างล่างของตน นางทำเป็นนิสัยมักจะทำอย่างงี้มาตั้งแต่เด็ก โดยเฉพาะในยามที่น้องสาวแสดงความเหนือกว่าออกมาให้มองเห็น

“เรา… ชูให้เจ้ามิได้หรอก พวกยุยงนทัลเป็นไปไม่ได้ยอมเป็นแบบนั้น” มาร่าอึกอัก

“พวกเขายอมแน่ถ้าเกิดพี่สละตำแหน่ง” คีญาน่าแย้ง “กลับไปที่อิกซาโอคาน ดูแลสวนพรรณไม้ไม้น้ำของพี่ไปตามประสา เราจะปฏิบัติหน้าที่นี้แทนพี่เอง”

นางมองดูมาร่าที่ส่ายตาดูไปทางกรุ๊ปผู้ใหญ่ของหมู่บ้านเหมือนกับมานะหาวิถีทางที่จะไว้หน้าไว้

“ข้อบังคับกำหนดไว้แจ่มชัด” มาร่าเอ่ย “จวบจนเรายังสามารถปฏิบัติหน้าที่ดูแลหมู่บ้านที่นี้ได้อยู่ ไม่ว่าใครก็ไม่บางทีอาจเป็นหัวหน้าหมู่บ้านแทนได้”

คีญาน่าขบฟันกรามด้วยความโกรธเคืองและก็หันไปทางเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่อยู่อีกฟากหนึ่งของลานสี่เหลี่ยมจัตุรัส นางหมุนควงโอห์มลัตล์รอบตัว ผู้ใหญ่พากันผุดลุกจากที่นั่งด้วยความตกอกตกใจ คีญาน่าเรียกพลังธาตุจากรอบลานจตุรัสที่นั้นให้ไปสู่อาวุธก่อนซัดพลังใส่เครื่องจักร เพียงแค่ชั่วพริบตา เครื่องจักรโลหะขนาดยักษ์ก็ถูกจู่โจมด้วยแผ่นน้ำแข็งดกที่ทำปกหุ้ม หินที่ลอยเข้าใส่รวมทั้งมวลเถาวัลย์ที่รัดดึงฉีกทึ้งตามคำสั่งของยูที่นาไลสาว

กรุ๊ปผู้หลักผู้ใหญ่และก็คนใช้ที่อยู่ตรงลานสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่นั้นพากันร้องเฮือกเมื่อมองเห็นพลานุภาพของพลังที่เบื้องหน้า

“พวกเจ้ามีความคิดว่ามี ‘บุคคลที่ราวกับเรา’ อยู่แล้วถ้าอย่างนั้นรึ” คีญาน่าถาม “ไม่เหมือนใครเราหรอกนะ”

ผู้ใหญ่ต่างย่นคิ้วและก็รับรองการตัดสินใจของพวกเขาอีกรอบ “จนกระทั่งท่านยูทุ่งนาไลมาร่ายังอาจจะปฏิบัติภารกิจผู้ดูแลได้ ตำแหน่งนี้ก็จะยังเป็นของนาง”

คำกล่าวนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวของคีญาน่าในเวลาที่นางหันหลังเดินออกไปจากลานสี่เหลี่ยมจัตุรัสอย่างเงียบๆด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ นางเดินนำบายาลกลับไปที่ชายชายแดนของหมู่บ้าน มีผู้คุมที่ธาตุสองรายอยู่นั่น

“ไม่ต้องไปส่งพวกเราหรอก” คีญาน่าบอก “เราทราบทางรวมทั้งทราบดีว่าจำเป็นต้องทำเช่นไร”

เมื่อนางหมุนโอห์มลัตล์ พุ่มเบื้องหน้าแหวกออกเปิดเผยให้มองเห็นฟุตบาทที่ทอดยาวผ่านป่าใหญ่ คีญาน่าเดินทางกลับนครอิกซาโอคานอันยิ่งใหญ่โดยมีบ่าวรับใช้ที่บากบั่นใช้พลังสร้างไอเย็นให้นางเดินตามไปติดๆพุ่มแหวกออกให้มองเห็นทางเท้าลับก่อนที่จะขยับเขยื้อนตัวปิดลงอีกรอบภายหลังจากนางผ่านไป

ภายหลังจากพ้นมาไกลจนกระทั่งไม่เห็นหมู่บ้าน โอห์มลัตล์ของคีญาน่าก็เบาๆลดความเร็วลง ทางเท้าที่อยู่เบื้องหน้าเบื้องหลังพวกเขาไม่มีสิ่งปกคลุมรวมทั้งปรากฏให้กระจ่างท่ามกลางแสงตะวันของยามบ่าย

“ท่านยูท้องนาไล ท่านลืมปิดทางเดิน” บายาลเตือน

เครดิตฟรี

“บายาล หน้าที่เดียวของเจ้านี่มันเกี่ยวเนื่องกับการดูแลทางสายนี้รึเปล่า?” คีญาน่าถาม

“ไม่ขอรับ ท่านยูท้องนาไล แม้กระนั้น… แล้วถ้ามีคนไหนกันเจอหมู่บ้านที่นี้เข้าล่ะขอรับ?”

“ไม่ต้องเป็นห่วง หัวหน้าหมู่บ้านคนใหม่จึงควรปกป้องรักษามันได้แน่” คีญาน่าตอบ


รุ่งเช้าวันพรุ่งนี้ คีญาน่าตื่นมาในนครอิกซาโอคานรวมทั้งได้ยินเสียงร้องครวญคราง

“พวกผู้บุกรุก พวกเขาเจอทิครัสแล้ว!”

เสียงร้องไห้ของพี่สาวดังมาจากโถงทางเท้าข้างหน้าห้องนอนของคีญาน่า เมื่อคีญาน่าใส่เสื้อหุ้มแล้วก็เปิดประตูห้องนอนออกไปก็เจอมาร่าที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมแขนของบายาล

“พี่มาร่า กำเนิดอะไรขึ้นหรอ?” คีญาน่าถาม บากบั่นแสดงความห่วงในน้ำเสียง

ผู้เป็นพี่สาวหันมาหน้าในภาวะบริเวณใบหน้าแดงก่ำ ร่างกายสั่นเทาและก็เต็มไปด้วยรอยขูดขีดจากการวิ่งฝ่าป่าใหญ่

“คนงานเหมืองแร่… พวกเขาทำลายหมู่บ้านไม่เหลือแล้ว ราษฎรกว่าครึ่งถูกฆ่า ที่เหลือหลบไปหลบซ่อน เราเองก็เกือบจะหนีไม่รอด—”

คีญาน่ากอดพี่สาวของนางรวมทั้งบากบั่นห้ามตนเองไม่ให้เผลอยิ้มออกมา

“รู้เรื่องรึยังล่ะ? แต่ว่าเรานี่ล่ะที่รอปรารถนาดีพี่” คีญาน่าเอ่ย “ตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านน่ะเป็นความรับผิดชอบที่มากับอันตราย”

“เราคงจะยอมฟังที่เจ้าเตือน ถ้าหากเป็นเจ้า… จึงควรจัดแจงพวกพิลโทเวอร์ให้หมดสิ้นได้แน่” มาร่าครวญ

“ใช่แล้ว เราทำเป็นแน่” คีญาน่าตอบ นางยิ้มกว้างเมื่อระลึกถึงพวกกรรมกรเหมืองแร่และก็ทหารรับจ้างที่บุกชิงทรัพย์จู่โจมหมู่บ้าน การฆ่าคนพวกนั้นเกิดเรื่องแสนง่ายสำหรับนางรวมทั้งเหล่าผู้หลักผู้ใหญ่ที่มีชีวิตรอดก็จะพากันมาขอบคุณมากนางเมื่อใส่ใจซึ้งถึงเรื่องจริงเหมือนกับที่พี่สาวของนางได้รับทราบปัจจุบันนี้

สล็อต xo