ผจญปลายักษ์

นอร์ร่าซึ่งเป็นยอร์เดิลของเรานอนกรนใส่หน้าแผ่นกระดาษของเจ้าตำราเรียนซึ่งเป็นเพื่อนของเรา หางของเราแกว่งสลัดไปๆมาๆเวลาที่ฝูงผีเสื้อช่วงกลางคืนพากันบินเข้ามาผ่านหน้าต่างที่เปิดไว้อย่างกับกรุ๊ปโคมลอย เราดีดตัวกระโจนด้วยความเริงร่าคีกคักและไม่ได้พอใจนักหรอกว่าจะจับพวกมันได้รึเปล่า เราดีดตัวให้ลอยสูงขึ้นไปเรื่อยแล้วก็ตะครุบพวกผีเสื้อช่วงเวลากลางคืนที่บินว่อนอยู่รอบข้างเรา
มีตัวหนึ่งที่บินวนแล้วก็บิดตัวหมุนเป็นเกลียวไปๆมาๆจนถึงมองเหมือนปลาแมกเคอเรล ผีเสื้อยามค่ำคืนตัวอื่นๆที่อยู่รอบข้างเราบินวนไปๆมาๆในอากาศและก็พากันแปลงร่างเป็นปลาที่ลอยได้ มองเห็นแล้วชักชวนน้ำลายหก ตราบจนกระทั่งโลกทั้งยังใบตีลังกากลับด้าน หนังสือเยอะแยะหลุดล่วงจากชั้นและก็ลอยไปตกตรงเพดานพร้อมเสียงดังตุ้บที่มากครั้ง นอร์ร่าของเราลอยขึ้นไปข้างบนแม้ว่ายังหลับอยู่ ปลาพวกนั้นดิ้นสลัดไปๆมาๆอยู่ทั่วทิศในขณะเราทั้งหมดทั้งปวงหล่นสู่ข้างบนที่สูงขึ้นเรื่อยเรื่อยแล้วก็เรื่อย

เราตื่นมาและก็กระพริบตาด้วยความง่วงนอนอยู่ในกล่องไม้ใบหนึ่ง พระจันทร์ส่องแสงขนมลอดช่องไม้เข้ามา ข้ามาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไรกันล่ะเนี่ย? อ้อ ใช่แล้ว กลิ่นปลาแสนอร่อยลอยมาเตะจมูกเรา เราก็คิดขึ้นมาได้ว่าตนเองกำลังลัดไปตามหนทางในใบเสร็จรับเงินจ์วอเทอร์จนกระทั่งพบกับลังปลาตากแห้งใบหนึ่งแล้วก็รับประทานกระทั่งอิ่มก่อนที่จะหลับลึกในภาวะพุงกาง

สล็อตออนไลน์

ยังไม่ทันได้ขยับท่าให้สบาย เราก็รู้สึกท้องไส้ป่วนปั่นและก็เกลือกหงายลงไปกองที่พื้น ปลาแห้งนับสิบตัวหล่นลงมาทับตัวเรา มันช่างอย่างกับในฝันอย่างไรแบบนั้น! ท้องเราร้องโครกคราก

เจ้าแบบเรียนแพร่หน้ากระดาษพั่บๆอยู่ตรงมุม มันกำลังอุตสาหะเขยิบหนีปลาที่ตกลงมา มันแสดงออกเป็นนัยให้รู้อยู่เสมอว่าของกินเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมกับหน้ากระดาษของมัน ข้าว่ากลิ่นปลาจะช่วยทำให้ไม้ตากแห้งน่าชื่นชอบมากยิ่งกว่าเดิม แม้กระนั้นเนื่องจากว่าเจ้าแบบเรียนคงจะเข้าใจไม้ตากแห้งดียิ่งกว่าเรา เราก็เลยไม่ต้องการโต้เถียง

เราแอบดูผ่านช่องระหว่างช่องไม้ พื้นที่อยู่ข้างล่างของพวกเราแผดเสียงเอี๊ยดอ๊าดแล้วก็ขยับในระหว่างที่พระจันทร์ซึ่งอยู่ไกลออกไปส่งแสงระยิบบนผิว… ห้วงสมุทร!

“เจ้าหนังสือเรียน ไหงเป็นงี้?!” เราตะโกนร้อง “การงีบไม่เคยกระตุ้นแล้วส่งผลให้มีการเกิดเรื่องร้ายๆนะ!”

เจ้าหนังสือเรียนกางหน้ากระดาษเปิดปิดไปๆมาๆด้วยความอารมณ์เสีย เราเกลียดชังน้ำ แล้วก็เจ้าตำราเรียนก็เหมือนกัน
[NPC5]
เราเริ่มรู้สึกตระหนกตกใจ เจ้าหนังสือเรียนแผดเสียงกรอบแกรบเพื่อบอกข้าว่าไม่ต้องวิตกกังวลหัวใจ แม้กระนั้นมันสายไปเสียแล้ว เราคุ้ยเขี่ยข่วนไม้ด้วยความหดหู่แล้วก็เผลอไปฉีกปลาแห้งเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ ห้วงสมุทรนี้ทำให้เราจำเป็นต้องทำลายของว่างสุดอร่อยของเรา ช่างเป็นแผ่นน้ำที่ร้ายกาจที่สุด! เราเอาอุ้งมือไปวางที่ปกเจ้าหนังสือเรียนรวมทั้งเปิดหน้ากระดาษไปสู่ประตูมิติที่มีเกล็ดน้ำแข็งเกาะซึ่งจะพาพวกเราออกไปให้พ้นจากฝันร้ายซึ่งมีก็เพียงแต่น้ำโอบล้อมที่นี้ พวกเราจะต้องหนีไปที่ใดสักที่ ที่แห่งไหนก็ได้ จะเป็นที่หนาวๆก็ได้

ในระหว่างที่เรากำลังจะกระโจนเข้าประตูมิติของเจ้าตำราเรียน เราก็ได้ยินเสียงกรีดที่ฟังมองเหมือนเสียงกริ๊งๆกรุ๋ขี้งกริ๋งรวมทั้งรุ้งอันเจิดจ้า เป็นเสียงกรีดที่ทำให้เราขนลุกชัน เสียงกรีดของยอร์เดิล

เราแอบดูผ่านช่องแผ่นไม้จากในลังแล้วก็มองเห็นมนุษย์ลูกเรือสองคนกำลังลากยอร์เดิลขนสีฟ้ารายหนึ่งไปที่ขอบดาดฟ้าเรือที่แสนขวักไขว่ คนหนึ่งมีหนวดเคราดำ ส่วนอีกคนร่างอ้วนอวบ ทั้งสองกำลังแสยะยิ้ม พวกเขาก้าวผ่านกองฉมวกที่มีเชือก เบ็ดตกปลา หอก และก็ม้วนเอ็นตกปลาเนื้อครึ้ม เห็นจะเป็นนักล่าสัตว์สมุทรน้ำลึกแน่ๆ

“เจ้าเปี๊ยกนี่อาจจะส่งผลให้พวกเราได้ปลากัลเปอร์เป็นรางวัลนะ ว่ามะ?” ลูกเรือคนแรกเอ่ย

“เราได้ยินมาว่าพวกปลายักษ์น่ะถูกใจเนื้อยอร์เดิลล่ะ” ลูกเรือที่อ้วนอุ้ยอ้ายกว่าตอบ “เราเองก็ไม่เคยลองก่อน แถวใบเสร็จรับเงินจ์วอเทอร์นี่ไม่ค่อยมียอร์เดิลนักหรอคอยก”

ยอร์เดิลขนสีฟ้ากรีดรวมทั้งดิ้นรนต่อสู้ “เราไม่ใช่เหยื่อนะ!” เขาตะโกนร้องเสียงลั่น “ขอความช่วยเหลือล่ะ ปลดปล่อยเราไปเหอะ!” พวกลูกเรือไม่สนใจแม้แต่น้อย

เรือขยับเอียงอีกทั้งลำจากแรงชนร้ายแรงที่ทำเอาลังเราสั่นไปด้วย “อะฮ้า จำเป็นต้องใช่เจ้าปลาโน่นแน่นอนถึงเวลาจับปลากัลเปอร์ขึ้นเรือของพวกเราแล้ว!” ลูกเรือรายแรกกล่าวพลางยิ้มกริ่ม เราเกลียดชังรอยยิ้มเขาเลย

jumboslot

ครีบขนาดยักษ์กำลังเขยื้อนวนรอบเรือของพวกเราแล้วก็ทำให้เกิดลูกคลื่นขนาดใหญ่เท่าสิงโตซัดชนข้างลำเรือ เรามีความรู้สึกว่าเจ้าตำราเรียนกำลังสะกิดเรา เราทราบว่ามันต้องการให้พวกเราหนีไปโดยใช้ประตูมิติ รีบไปจากน่านน้ำอันชั่วร้ายที่นี้ก่อนจะมีผู้ใดกันแน่ทันมองเห็น แม้กระนั้นเราได้ยินเสียงร้องของยอร์เดิลรายนั้น เรายื่นอุ้งมือผ่านช่องของแผ่นไม้ออกไปเพื่อขยับสลักที่เกี่ยวปิดลังไม้ไว้ เราจะไม่ทิ้งยอร์เดิลรายนั้นให้ถูกตายอยู่ตรงนี้เด็ดขาด หลังจากที่้เราเสียนอร์ร่าของเราไปแล้ว

พวกลูกเรือมัวแต่จ้องดูครีบที่ว่ายวนไปๆมาๆในน้ำ พวกเขาไม่ทันสังเกตมองเห็นเราที่กระโจนออกมาจากลังอย่างกับเสือจอมคล่องแคล่วรวมทั้งย่องเข้าไปหาพวกเขาจากข้างหลัง

ยอร์เดิลผู้น่าเวทนาถูกผูกไว้กับคันเบ็ดตกปลาปริมาณยาวที่พวกลูกเรือเอาไปแขวนกระต่องกระแต่งอยู่เหนือห้วงมหาสมุทร แผ่นน้ำที่อยู่ข้างล่างของเขาเป็นฟองฟอด เพราะเหตุไรสายน้ำถึงขยับเขยื้อนได้อย่างน่าสยองตลอดเนี่ย?! เรากระโจนผ่านกองฉมวก เจ้าแบบเรียนบินตามมาด้านข้างพลางกระจายหน้าหนังสือด้วยท่าทีวิตกกังวลในขณะลอยอยู่ในอากาศ พวกเขามองเห็นพวกเราเข้าซะแล้ว

“โน่นมันแร็กคูนสีม่วง กับหนังสือบินได้ด้วยหรอโน่น?” ลูกเรือรายหนึ่งถาม

“ข้าว่าเป็นลูกหมีกับสมุดบันทึกประจำวันมากยิ่งกว่า” ลูกเรืออีกนายโต้เถียง

“ใช่ที่แหน่งใดล่ะ เจ้าทึ่ม โน่นมันแมวต่างหาก” ลูกเรือผู้ที่สามเอ่ย “จับมัน!”

พวกลูกเรือรีบวิ่งล้นเข้ามาหาเรา ถ้าว่าเราเผ่นแผล็ววิ่งลอดขาพวกเขาไป เราเสกเชือกคาถาออกมาผูกพันขาพวกเขาไว้ พวกเขาสะดุดหกล้มคะมำราวกับถ้วยน้ำบนโต๊ะ

เรายืนเกาะอยู่บนราวเรือในตำแหน่งที่ใกล้กับคันเบ็ดตกปลา และไม่มั่นใจว่าควรจะทำยังไงถัดไปดี คลื่นซัดอยู่ข้างล่างพวกเรา สัญชาตญาณนักล่าของเราเริ่มดำเนินการ บางอย่างกำลังจะพุ่งตัวขึ้นมาจากน้ำแล้ว

“แก้มัดให้เราหน!” ยอร์เดิลที่แขวนอยู่กับคันเบ็ดตะโกนร้องออกมา “เราไม่ใช่เหยื่อตกปลานะ นี่มันอีกทั้งแปลกและก็น่าอาย!”

นับเป็นโชคดีของเขาที่เราไม่กลัวปลา ถึงเราจะรังเกียจน้ำนักก็ตาม

ข้าวิ่งไต่ไปตามคันเบ็ดตกปลา ในชั่วครู่ที่เรากำลังกระโจน เวลาดูเหมือนจะหมุนช้าลง เราแผ่อุ้งมือกางออกเหมือนกับแพนขนมเค้ก สายลมพัดผ่านขนย้ายเราเหนือสายน้ำที่ซัดถั่งโถมร้ายแรง ข้ามุ่งมั่นว่าจำเป็นที่จะต้องช่วยยอร์เดิลรายนี้ให้ต้องได้ไม่ว่าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร ที่สำคัญ กระโจนออกมาอย่างนี้แล้ว จะเปลี่ยนแปลงตัวเองกลางทางก็ย่อมทำไม่ได้

“ไม่ต้องกลัว ยอร์เดิลน้อย!” เราร้องออกไป “ข้ามาช่วยเจ้าแล้ว!”

ชะตาของยอร์เดิลรายนั้นแล้วก็เราผูกสัมพันธ์กันในนาทีที่เราเหยียบลงบนบ่าของเขาโดยมีเจ้าแบบเรียนตามมาอยู่ข้างหลัง

คันเบ็ดไหวยวบยาบตามแรงกดจากน้ำหนักตัวของพวกเรา มันเป็นปลาที่ใหญ่ยักษ์ใหญ่โตที่สุดเท่าที่เราเคยพบ ตัวมันใหญ่พอๆกับหนึ่งในสามของขนาดเรือ มันดีดตัวสลัดขึ้นจากทะเลและก็อ้าปากกว้างเปิดเผยให้มองเห็นซี่ฟันนับร้อยๆที่สะท้อนแสงจันทร์วาว ฟันกรามกว้างของมันใหญ่พอที่จะแดกโคสองตัวแบบไม่ต้องบดได้สบายๆแม้ว่าจะอยู่ในความมืดดำ แต่ว่าแสงไฟที่เราเสกขึ้นมาช่วยทำให้มีความคิดเห็นว่าผิวของมันหุ้มห่อด้วยเกล็ดคมกริบสีเงินคละเคล้าม่วง

ปลากัลเปอร์ยักษ์กลืนพวกเราลงไป ทั้งยังยอร์เดิล เจ้าแบบเรียนรวมทั้งตัวเรา แม้กระทั้งคันเบ็ดตกปลาก็โดนงับเว้าแหว่งไปด้วย แม้กระนั้นถึงถ้าอย่างงั้นก็ยังมีพื้นที่เหลือ

พวกเราถูกเขย่าไปๆมาๆชนเพดานปากของเจ้าปลายักษ์ในระหว่างที่มันทิ้งตัวคืนสู่แผ่นน้ำ ด้านในนั้นมืดมิดรวมทั้งมีกลิ่นราวกับอาหารทะเลที่เก็บไว้ยาวนานหลายวัน! ก่อนที่จะมันจะทันกลืนพวกเราลงท้อง เราเสกลูกพลังคาถาขึ้นมาเป็นเกราะหุ้มห่อเราไว้เพื่อคุ้มกายในตอนที่พวกเราไหลลงไปตามฝาผนังหลอดของกินของมัน เราเสกแสงไฟขึ้นมาอีกรอบ มันเปิดเผยให้มองเห็นฟันที่ผุอย่างหนักของเจ้าปลายักษ์และก็น่าจะเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดกลิ่นเหม็นหึ่ง ยอร์เดิลถึงกับร้องจ๊ากเมื่อเห็นภาพข้างหน้า เจ้าปลายักษ์สลัดตัวไปๆมาๆทำเอาพวกเราทั้งยังสามกระเด็นกระเด้งไปโน่นหนทางนี้หน แม้กระนั้นโชคดีที่มีลูกพลังคาถาที่กันน้ำได้ห่อหุ้มกายพวกเราไว้

เป็นการผูกไมตรีกับสหายใหม่ที่แปลกชะมัด!

เราเพียรพยายามเปิดหน้ากระดาษของเจ้าตำราเรียนเพื่อหาทางให้พวกเราทั้งยังสามหนีออกไป แต่ว่าปลากัลเปอร์ดันดีดตัวกระโดดขึ้นในอากาศอีกที ทำให้พวกเราเกลือกมากมายองซ้อนกันในลูกพลังมนตร์ พวกเราหล่นตุ้บลงมา ปลายักษ์น่าจะทิ้งตัวลงบนดาดฟ้าเรือแน่นอนเราได้ยินเสียงลูกเรือตะคอกตอนที่ปลากัลเปอร์ยักษ์ดิ้นพราดๆไปๆมาๆรวมทั้งใช้หางฟาดสลัดเหล่าลูกเรือ

เราได้ยินเสียงน้ำดังตู้มระลอกแล้วระลอกเล่า อาการพวกมนุษย์จะโดนซัดตกน้ำไปซะแล้ว พวกเรายังติดอยู่ในคอของปลากัลเปอร์ เรากางหน้ากระดาษของเจ้าตำราเรียนเพื่อเปิดประตูมิติที่เรืองแสงสีเขียวหมองของแบนเดิลสิตี้ สีเขียวที่เป็นบ้าน

เราใช้ปากคาบเสื้อของยอร์เดิลตัวจ้อยและก็กระโจนเข้าไปในหน้ากระดาษนั้น ประตูมิติอ้าออก พวกเราหมุนคว้างเข้าไปสู่โลกที่วิญญาณในภาวะมึนหัว พร้อมทั้งภาพรอบข้างที่มองเห็นเป็นริ้วสีต่างๆผสมปนเปกัน

เครดิตฟรี

พวกเรามาโผล่ที่ริมฝั่งสายธารตื้นแห่งหนึ่งและก็ไอเพียงแค่กๆปอดของเราเต็มไปด้วยอากาศอันหอมขจรกระจายอบอวลแสนชุ่มฉ่ำของแบนเดิลสิตี้ราวในความฝัน จิ้งหรีดสีน้ำเงินแผดเสียงร้องในยามเย็น น้ำในลำน้ำไหลรินเฉื่อยๆแล้วก็มีปลาเยอะมากว่ายไปๆมาๆ เป็นฝูงปลาที่ขนาดธรรมดา

เจ้าหนังสือเรียนสลัดกลับหน้ากระดาษไปๆมาๆให้แห้ง ยอร์เดิลขนสีฟ้าลุกขึ้นยืนในภาวะที่มีน้ำหยดติ๋งๆรวมทั้งสั่นเทิ้ม “เมื่อตะกี้นี่มันอะไรกัน? เรา… หนีมาได้อย่างไร?” เขาถาม “ประตูมิติที่ใกล้ที่สุดของใบเสร็จรับเงินจ์วอเทอร์มันอยู่ตรงท่าเรือไม่ใช่หรอ?”

“พวกเราโชคดีที่เจ้าตำราเรียนมีประตูมิติซึ่งสามารถเปิดไปสู่สถานที่ต่างๆติดไว้กับตัว” เราตอบ เจ้าหนังสือเรียนหมุนไปๆมาๆเพื่อเปิดเผยให้มองเห็นหน้ากระดาษของมันที่มีรูปประตูดีเลิศวาดไว้ด้วยหมึกรวมทั้งลงสีพร้อมมูลในแต่ละหน้า

“ขอบคุณมากมากมายนะที่ช่วยเราไว้ ขอบคุณเจ้าทั้งสองเลย” ยอร์เดิลกล่าว เขามองดูเจ้าแบบเรียนด้วยความข้องใจต้องการรู้ “เจ้ามาจากตรงนี้กันหรอ?”

“ใช่ แต่พวกเรามิได้อาศัยอยู่ตรงนี้แล้ว” เราตอบ ผ่านองเจ้าแบบเรียนรวมทั้งระลึกถึงนายจ้างของพวกเราขึ้นมาด้วยความเศร้า

เจ้าตำราเรียนกลับหน้ากระดาษพึ่บพั่บ เรารู้ดีว่ามันรู้สึกว่าถึงเวลาเดินหน้าต่อแล้ว

“เจ้าทราบทางกลับไปอยู่ที่บ้านตนเองจากตรงจุดนี้ใช่มั้ย?” เราถามยอร์เดิล

“ทราบๆเพียงแค่ผ่านเนินโน่นเลยโพรงตุ่นไป เรารู้จักพื้นที่แถวท้องทุ่งนี่ดี ขอให้เจ้าพบยอร์เดิลที่ตามหานะ” เขาให้พรก่อนจากไป

เราอยู่นั่นครู่หนึ่งและก็ดูประกายอรุณรุ่งเปลี่ยนแปลงเป็นแสงสว่างแรกของวัน เรามองเห็นผีเสื้อค่ำคืนบินอยู่ลิบลิ่วๆตรงเส้นขอบฟ้า เราต้องการจะไปไล่ตะปบมันอย่างยิ่ง แม้กระนั้นก็จำได้ว่านอร์ร่ายังอาจล่องหนไปอยู่ที่แหน่งใดสักที่รวมทั้งเวลานี้บางทีอาจจะกำลังคอยให้พวกเราไปช่วย

เราใช้อุ้งมือสัมผัสเจ้าหนังสือเรียนเบาๆเรารู้ดีว่ามันก็นึกถึงคุณเหมือนกัน

เรากลับกระดาษไปที่คนใหม่แล้วก็กระโจนลงไป

สล็อต xo